Other Life Diaries

Miracles in Spetses


Photo by V.T.

I live with my beloved family in Spetses island, in Greece. Most of all I love my Father who is the owner of my universe.  I am very lucky because I live in a blessed home where miracles happen.

My name is Doly.

My name is Doly. Photo by V.T.

I have a boyfriend, Magkas. He is full of energy and very naughty. His father drives a motorcycle and takes Magkas with him, inside a basket at the back. Magkas wants to sit in the front and drive. His father did not let him but Magkas has a way of doing things.

Once he sets up his mind into something, Magkas is unstoppable.

Once he sets up his mind into something, Magkas is unstoppable. Photo by V.T.

So one day, when the motorcycle was parked, Magkas sat in the front sit, like a real human driver. His father laughed so much and ever since he lets him ‘drive’ the motorcycle when it is parked.

One day an orphan came to our home. He was tiny and very hungry. I told him to eat from my plate, but he was a small baby and could not eat my food. So I had to lay down and let him drink milk from my breasts. Father was astonished. He took me to the vet doctor who confirmed that female dogs can have milk, even if they don’t have their own puppies.

Ever since that day, Father took in the orphan, who is no longer an orphan because now I am his mummy.


Father named him Silvestro. Photo by V.T.


I feed and protect my baby. Photo by V.T.

Silvestros and I sleep in the living room. I go under the couch across the holy icon of Archangel Michael. Father says that this icon does miracles. People come in, say their prayers and light candles to him.

I must say he loves us and protects us. From my testimony, the Archangel performed three miracles:

  1. Magkas is the only dog in the island who drives a motorcycle (when parked).
  2. Silverstros is no longer a homeless orphan.
  3. I finally became Mother.

Do you need any more proof?

People stop outside our home to pray.

People stop outside our home to pray. Photo by V.T.


Galipette in Paris

My humans call me Galipette. It’s an ok name, I listen to when I want to. In French it has two meanings: somersault (κωλοτούμπα) and ‘making up’ (ερωτικά παιχνιδάκια). So it represents me.


Orphée, the little boy in the house, gave me this name. I love him although he can be a real nuissance. He jumbs up and down, makes noises and the worst of all, picks me up when I’m trying to relax, to ‘play’ i.e. mess with my tail. I hate this but all I do is scratch him a little, because he is an immature small creature and I have to be patient as the grown up. Of course if anybody else ever trys to do that, I would tear them apart.


Unfortunately, the rules in my home are set by the Mother. I decided to adapt to some of them (not all), because I love and respect her. She feeds and caresses me, also sometimes she manages to talk to me. She is a cat-woman. I enjoy sitting in the sun. I also love sleeping on Mother’s working table and play with her fabrics (until she finds out).

I have a friend whom humans call Lucifer. He is such a weak creature, afraid of his own shadow.

Black cat with green eyes on green background shallow focus on cats nose

I like female humans. I find them sexy in their own way. I love watching them cleaning themselves under the water because I also like running water very much. Lucifer says water is disgusting and I’m crazy to like females under water. Lucifer is stupid.


I live in a nice and quiet area in Paris. All neighbors adore me. Across the street there is a tall beautiful female who likes me very much.

She is one of my admirers.

She is one of my admirers.

Lucifer told me that she is a star. Again Lucifer is stupid. Of course, I’m the Star.


The Hunter


It was a cold, dark, foggy day.

I could not see much but I could smell everything around and much more. The wind brought me the smell of the prey. I was so very hungry, I hadn’t eaten for days.

Hunting was becoming more and more difficult for me. Although I could immediately track and harass my prey, the moment I would finally reach it I was becoming more and more tired. That was the most dangerous part.

And then I saw Him. He had was tall but week. Had only two legs. He was holding something long and pointy. He saw me too.

Our eyes locked.

I smelled his urge for food, his strong hunger. And I somehow we both knew that we should not be afraid of each other. We were both after the same goal.

I rush towards the Smell. The animal was very far, so I had to run fast. Although he could not see the animal, he rushed to follow me but he could not much my running pace.

And then, at the very difficult moment of attack, he rushed up front and threw the pointy thing at the prey. Our prey.

We both approached the dead animal. We knew what to do and shared our food.

From then on, I was following him. I slept by his side. We hunted and shared the food. After a while, I let him touch me, softy. Then one day, as he was sitting by the fire, I put my head on his knee.

I couldn’t live without him.


That was the beginning of a beautiful friendship.

40,000 years ago in Europe, our ancestors formed a crucial and lasting alliance that enabled us to finish off our evolutionary cousins, the Neanderthals. Click here to read the argument.




I love her because:

  • Every morning she takes me for a walk as soon as she opens her eyes.
  • She feeds me with good food and yummy snacks. She makes sure I always have plenty fresh water to drink.
  • She takes me for long walks. And she chooses different paths, to make them more interesting.
  • She lets me sleep in her feather bed and wraps me in a soft blanket. She hugs me during the night.
  • She bought me a red woolen coat for the winter. She’s proud of me when other humans pay me complements.

I love the smell of her hair and her soft heart beat when she holds me in her arms.

“The love for dogs is so different than the love for humans. Inexplicably different and a thousand times more profound.” Molly Lewis, friend, USA



(text in English follows the Greek one)

Με λένε Aragon από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Με λένε Aragon από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Γεννήθηκα ανάμεσα σε τέρατα. Όταν ήμουνα κουτάβι μου κόψανε τα αυτιά και με βάζανε να πολεμάω με άλλα σκυλιά. Κάποια στιγμή με πάτησε ένα αυτοκίνητο και σώθηκα. Με παρατήσαν στην άκρη του δρόμου, να πεθάνω.

Εκεί με μάζεψαν οι Σωτήρες μου από τη Φιλοζωϊκή Κορωπίου και με κράτησαν ψάχνοντας να μου βρουν οικογένεια, αλλά κανείς δεν με ήθελε γιατί ήμουνα άγριος και είχα ένα σπασμένο γοφό που έπρεπε να εγχειριστεί. Όμως μια μέρα, ήρθαν οι Γονείς μου και με πήραν.

Με το που έφτασα στο σπίτι, με υποδέχτηκαν δύο κακιές γριές, η Λούση και η Μελίνα Μερκούρη (αυτή ήταν η πιο άσχημη). Αμέσως τους όρμηξα να τις κατασπαράξω. Από τότε έτσι περνάγαμε, με καυγάδες και κυνηγητά, τα οποία όμως σιγά-σιγά σταμάτησα γιατί δεν ήθελα να δυσαρεστώ τους Γονείς μου. Ευτυχώς κάποτε οι παλιόγριες κοιμήθηκαν.

Στο σπίτι μένει μαζί μας η Κάρμεν. Παρόλο που είναι γάτα, είναι πολύ εντάξει τύπος. Από την αρχή μου εξηγήθηκε ότι αν της αφήσω το κρεβάτι των Γονιών και τον καναπέ, δεν πρόκειται να με ενοχλήσει με τα νύχια της. Εγώ έχω το υπόλοιπο σπίτι και τον κήπο και είμαστε μια χαρά.

Μια μέρεα, οι Γονείς μου φέρανε τη Φρίντα. Την είχαν μαζέψει και αυτή από το δρόμο.

Με το που τη γνώρισα την ερωτεύτηκα.

Με το που τη γνώρισα την ερωτεύτηκα.

Μετά παντρευτήκαμε και κάναμε παιδιά που πήγανε σε δικά τους σπίτια. Μαζί μας έχουμε το Δία που είναι πολύ άτακτος και η Φρίντα τον μαλώνει. Εγώ της λέω να μην του θυμώνει, είναι ένα μικρό χαριτωμένο κουταβάκι. Γι’ αυτό του κάνω όλα τα χατήρια, μέχρι και το φαί μου του αφήνω.

Ο Δίας είναι το μωρό μου.

Ο Δίας είναι το μωρό μου.

Έτσι κι’ αλλιώς το φαί δεν με νοιάζει. Το μόνο που θέλω σ’ αυτή τη ζωή είναι χάδια και φιλιά, χάδια και φιλιά, χάδια και φιλιά.

Με τη μαμάκα μου.

Χάδια και Φιλιά

Φιλοζωϊκό Κτηνιατρικό Κέντρο στο Κορωπί


I was born in a place full of monsters. When I was a puppy, they cut my ears and forced me to fight with other dogs. When I was hit by a car, my life was saved. The monsters let me die at the road.

That’s where my Saviors rescued me, the Animals Shelter of Koropi, and kept me until they found a family for me. That was difficult, nobody wanted me because I was very aggressive and had a broken hip that needed to be operated. But then one day, my Parents came to pick me up.

As soon as I arrived home, I found two old ugly bitches, Lucy and Melina Merkouri (the ugliest bitch I’ve ever seen). I rushed to attack them. We kept fighting and hating each other, but at some point I had to stop it because it made my Parents unhappy. Luckily, after some time, the bitches went to sleep.

I live at home with Carmen.


Although she is a cat, she’s cool.

From day one, we made a deal. She owns our Parents’ bed and the couch. I have the rest of the house and the garden. That way she doesn’t bother me with her claws and we’re cool.

One day, my Parents brought home Frida. They’ve picked her up from the street too. As soon as I saw her, I felt in love. We got married and had children. Our son, Zeus, lives with us.

Zeus is very naughty and that irritates Frida. I tell her to be patient. He’s just a puppy. So I let him have his way, even to eat my food.

Anyway, I don’t care about food. All I want in this life is hugs and kisses, hugs and kisses, hugs and kisses.


My past life: Seth speaks

I used to live with a Girl who lives for music. I loved her so much that music became part of me too.

I was singing with my own dog voice. One day she brought an harmonica player in her studio. I liked the sound so much that I was howling with him. The humans on the studio laughed loudly and were telling me something, probably encouraging me to go on.


I also used to sing with the Girl and kept her company when she was composing. I let myself fall sleep by the bass amp – it was comforting to feel the vibrations. I miss those moments.

I was a gentleman, always. I waited for her friends by the door so that I would escort the ladies into her home. I was even friends with cats. That was only to please the Girl, because I knew she also liked them and did not want to disturb her by attacking those silly, inferior creatures. So I had to constraint my self and demonstrate my good manners.

That Girl was the centre of my life. I was so lucky and happy to have her. I was the first to wake her up in the morning. When she was sick, I was always by her side.


And I am her guardian Angel.


Βοηθός Τροχονόμου στο κέντρο της Αθήνας


Ο Μπάμπης ήταν από τα αδέσποτα που υιοθετεί και εμβολιάζει ο Δήμος Αθηναίων. Κατοικούσε στο Σύνταγμα και έτρωγε το καλύτερο φαγητό, γιατί τον είχαν αναλάβει οι υπάλληλοι ενός Μεγάλου Ξενοδοχείου. Τόση αδυναμία του είχαν, που μια φορά ο πορτιέρης που κουβάλαγε τις βαλίτσες άλλαξε διαδρομή για να μην ξυπνήσει ο Μπάμπης που λιαζότανε ανέμελος στα μαρμάρινα σκαλιά της εισόδου. Ήμουνα μπροστά στη σκηνή αυτή, στο διάλειμμα ενός συνεδρίου, και τον φωτογράφισα, γιατί ήθελα να θυμάμαι αυτό το αγαπητό σκυλί.

Τον συνάντησα το 2006, όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σε ένα γυμναστήριο κοντά στο Σύνταγμα. Κάθε πρωί, από τις 7.00 μέχρι τις 9.00, ο Μπάμπης έπιανε δουλειά ως βοηθός τροχονόμου στο φανάρι Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου. Στηνότανε δίπλα του σαν φρουρός, παρακολουθούσε την κίνηση και γαύγιζε σε όποιο αυτοκίνητο ή μηχανή (ταλαίπωροι οδηγοί) δεν υπάκουε στις εντολές της σφυρίχτρας.

Για πέντε περίπου χρόνια καλημεριζόμουνα με τον Μπάμπη και με αναγνώριζε. Ήταν εκεί κάθε πρωί, ότι καιρό και να έκανε. Θυμάμαι μια μέρα που έβρεχε καταρρακτωδώς και αυτός δεν ξεκόλλαγε από το πλευρό της τροχονόμου που τον χάϊδευε και προσπαθούσε με καλό τρόπο να τον απομακρύνει. Μόνο μια φορά έλειψε, το Δεκέμβριο του 2008, γιατί ο Δήμος είχε όλα τα αδέσποτα για να μην υποφέρουν από τα δακρυγόνα.

Σε όλους εμάς, τους περαστικούς της Πανεπιστημίου, τους τροχονόμους, τους υπαλλήλους των ξενοδοχείων του Συντάγματος, ο Μπάμπης μας έχει λείψει. Είναι ένα παράδειγμα αγάπης σκύλου και ανθρώπου.

Εύχομαι ο Δήμος να συνεχίσει να περιθάλπει και τα άλλα σκυλιά της Αθήνας και σιγά-σιγά τα αδέσποτα να βρουν ένα ευτυχισμένο σπίτι.

Για να μάθετε περισσότερα: Το πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων για τα αδέσποτα

Θέλετε να υιοθετήσετε ένα σκυλάκι;


Ο Βρασίδας και το κόνγκ

Εδώ ο Αρίστος μου βούτηξε το παιχνίδι Μου.

Ο Αρίστος μου βούτηξε το κονγκ γι’ αυτό έχει ύφος θριάμβου.

Με λένε Βρασίδα και είμαι πολύ τυχερός. Όταν ήμουνα μικρό κουτάβι με είχαν παρατήσει στην Πάρνηθα και έτρεμα από την πείνα, το κρύο και το φόβο μου. Εκεί με βρήκε ο Σωτήρας Μου. Με πήρε αγκαλίτσα και με πήγε σπίτι του. Από τότε είμαστε αχώριστοι και τον ακολουθώ όπου πηγαίνει. Τον κοιτάω στα μάτια και του καθαρίζω το πρόσωπο με κάθε ευκαιρία.

Μου αρέσει το σπίτι μας γιατί έχει ξύλινο πάτωμα για τρέχω και να γλυστράω, και ξύλινα πράγματα στους τοίχους που τρελλαίνομαι να δαγκώνω μέχρι να τα διαλύσω. Ο Σωτήρας θυμώνει και με βάζει τιμωρία (έτσι νομίζει αυτός, αλλά εγώ βρίσκω άλλες ενδιαφέρουσες ασχολίες). Παίζω με ένα μαλλιαρό πράγμα που είναι απλωμένο στο πάτωμα και ο Σωτήρας το έχει παραχωρήσει σε μένα για να το ξεσκίζω με την ησυχία μου επειδή μου θυμίζει τη Μαρίκα, την ανεδέστατη αλητόγατα της γειτονιάς.

Είμαι 9 μηνών με τεράστιο μπόι και μεγάλη όρεξη για παιχνίδι και φαί. Καταβροχθίζω ότι δώρο μου φέρει ο Σωτήρας ή ο Μπαμπάς του Αρίστου. Ο Αρίστος είναι ο κολλητός μου, ανήκει στο κοπάδι μας και μένει κι’ αυτός μαζί μας. Όταν με έφερε ο Σωτήρας στο σπίτι, ο Αρίστος και ο Μπαμπάς του με υποδέχτηκαν με χαρά. Ο Αρίστος μάλιστα με άφησε να κατουρήσω όπου ήθελα και να του φάω τα παιχνίδια του. Το βράδι κοιμήθηκε μαζί μου για να μην κλαίω και από τότε έχουμε εγκατασταθεί στο μεγάλο υπνοδωμάτιο σε δύο μεγάλες μαλακές μαξιλάρες. Μας ηρεμεί πολύ να ακούμε τα μουργκρητά που βγάζουμε στον ύπνο μας.

Το μόνο παιχνίδι που μου έχει ξεφύγει ακόμα είναι το Κονγκ. Του έχω επιτεθεί με κάθε τρόπο αλλά αυτό ακόμα αντιστέκεται. Πού θα μου πάει θα το νικήσω!


Τι βραδιά η χτεσινή!


Εγώ είμαι μία πραγματική Ροκ Σταρ.

Το κουδούνι χτύπησε και αφού γαύγισα ηχηρά για να καταλάβει όλη η πολυκατοικία ότι υπάρχει φύλακας στο σπίτι, υποδέχτηκα με χαρά τους επισκέπτες. Ήταν για δουλειά του Αρχηγού, οπότε θυσίασα τον ύπνο μου για να τον βοηθήσω στις δημόσιες σχέσεις. Κουράστηκα αλλά το ευχαριστήθηκα, γυμναστική πάνω-κάτω στον καναπέ και στις πολυθρόνες. Ο Αρχηγός με στραβοκοίταγε, ενώ εγώ έκανα ότι δεν καταλαβαίνω, αφού είχα μεγάλο σουξέ.

Όταν οι επισκέπτες φύγανε, ξαναχτύπησε το κουδούνι (!) και ήρθε ο Ψηλός. Του έχω τεράστια εκτίμηση, πρώτον γιατί είναι γενναιόδωρος. Και δεύτερον, γιατί είναι Αντιεξουσιαστής. Παραβαίνει συστηματικά κάθε εντολή του Αρχηγού να μου κάνει δίαιτα, επειδή “έχω χοντρύνει”. Αν είναι δυνατόν! Ακολούθησα λοιπόν τον Ψηλό στην κουζίνα, όπου με κέρασε, στα κρυφά, μπιφτεκάκια. Ρισπέκτ.

Όταν έφυγε και ο Ψηλός, πήγα στο υπνοδωμάτιο να βρω τη μαμά. Έξω έβρεχε, με τρομερές αστραπές και τρομερότερες βροντές. Κατάλαβα ότι εκείνη φοβότανε και έπρεπε να φανώ δυνατή για να την καθυσηχάσω. Χώθηκα στην αγκαλιά της και έμεινα εκεί, ακούνητη, όλη νύχτα.

Σίμπα Λο


Λέγομαι Φλωρέτα Γιαννίμπα


Χαίρω πολύ.

Ζω σε ένα διαμέρισμα με δύο κατοικίδια: Το Δέλτα και το Άλφα. Το Δέλτα έχει αναλάβει να με ταίζει και να με υπηρετεί γενικότερα. Το Άλφα είναι πιο ήπιο αλλά προτιμώ το Δέλτα γιατί μου αρέσει να το τσαντίζω και μετά να του τρίβομαι και να υποχωρεί.

Η μέρα κυλάει χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις.

Βοηθάω το Δέλτα να δουλέψει στο κομπιούτερ του.

Βοηθάω το Δέλτα να δουλέψει στο κομπιούτερ του.

Φαγητό, όχι όσο συχνά θα ήθελα. Τηλεόραση, καναπές, πολυθρόνα. Ξύσιμο του καναπέ. Μάλωμα από το Δέλτα. Μούτρα στο Δέλτα.

Βραδινός ύπνος. Το κατοικίδιο Άλφα με βολεύει. Ξαπλώνει στο πλάι και εγώ ανεβαίνω απάνω του. Πολύ πρακτικό. Μόλις βαρεθώ μετακομίζω πάνω στο κεφάλι του Δέλτα. Το πρωί ξυπνάω το Δέλτα για να μου σερβίρει το πρωϊνό μου.

Αν αναρωτιέστε γιατί έχω αυτό το όνομα:


Κόναν ο Βάρβαρος

Απόψε με έβαλε για ύπνο η ανηψιά του ΑΝΤΩΝΗ. Ωραίο θηλυκό, τις έκανα ναζάκια για να με χαϊδέψει παραπάνω. Εδώ και 17,5 χρόνια (το ξέρω, δεν μου φαίνεται) έχω μεγάλη επιτυχία στα θηλυκά, όλου του ζωϊκού βασιλείου.

Λέγομαι Κόναν, από τον Βάρβαρο, και η ζωή μου επαληθεύει αυτή τη βαρβαρότητα. Από μικρός ήμουν άτακτος, και συνεχίζω ακόμα, όσο μπορώ, γιατί τώρα είμαι δυσκίνητος. Τα καταφέρνω όμως να κάνω ζαβολιές και να εκνευρίσω τον ΑΝΤΩΝΗ, γεγονός που μου δίνει χαρά.

Το ΑΝΤΩΝΗΣ γράφεται με κεφαλαία γιατί είναι τεράστιος και φωνακλάς. Νομίζει ότι με τρομοκρατεί, αλλά αυτό δεν ισχύει και το ξέρει. Μια φορά ανέβηκα στα κεραμμύδια. Μόλις έφτασα στην άκρη της σκεπής, τρόμαξα και δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ο ΑΝΤΩΝΗΣ με έψαχνε για ώρα και τσίριζε ΚΟΝΑΝ-ΚΟΝΑΝ. Εγώ δεν μπορούσα να απαντήσω για να μη φάω κατσάδα αλλά και γιατί μου είχε κοπεί η φωνή από το φόβο. Τελικά με είδε, ούρλιαξε, και ανέβηκε στα κεραμμύδια (με όλα του τα κιλά) βρίζοντας, και με κατέβασε. Ήταν μια ηρωϊκή στιγμή δική μου βεβαίως, αλλά και δική του (το αναγνωρίζω).

Λέγομαι Κόναν γιατί είμαι ατρόμητος. Παρά το μικρό μου μέγεθος έχω πολεμίσει με τα μεγαλύτερα θηρία τσοπανόσκυλα της περιοχής. Τα κατορθώματά μου είναι γνωστά, με λίγες μόνο απώλειες – έχω σπάσει 2 πόδια εναλλάξ- και μου έχουν ρίξει σφαίρες καταδιώκοντάς με. Εγώ δεν μασάω, ψάχνω αφορμή να τσακωθώ. Ο ΑΝΤΩΝΗΣ δεν συμφωνεί και με βάζει τιμωρία, αλλά εγώ κάνω τον λυπημένο και μετά με αφήνει.

Εκτός από τις μάχες, όπως έχω πει, έχω μεγάλες επιτυχίες στα θηλυκά. Αυτό γιατί έχω ένα μεγάλο πουλί, στο οποίο καμιά δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Ακόμα και η Ήρα η λυκοσκυλίνα, έπεσε στο πάτωμα για να με διευκολύνει (τελικά δεν τα καταφέραμε).

Μέχρι και στις γάτες έχω σουξέ. Γι’ αυτό ευθύνεται ο ΑΝΤΩΝΗΣ που με έμαθε (με το ζόρι) να μην τις δαγκώνω. Από τότε, μόλις κατεβαίνουμε για βόλτα, μας ακολουθούν πέντε γατιά και όλη η γειτονιά μας κοιτάει και με καμαρώνει. Μάλιστα δύο γάτες με έχουν ερωτευτεί, η δίδυμες Λίνα και Μίνα, και τρίβονται στο χώμα που κατουράω. Και αυτές πήγα να κουτουπώσω (τελικά δεν τα καταφέραμε).

Απόψε πάω για ύπνο πανευτυχής.

Απόψε πάω για ύπνο πανευτυχής.

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ μου μαγείρεψε το αγαπημένο μου φαί, κοτόπουλο στην κατσαρόλα με λαχανικά και κοφτό μακαρονάκι. Η ανηψιά του με χάϊδευε όλη μέρα. Γαύγισα άγρια σε όλα τα σκυλιά της περιοχής. Τι άλλο να θέλει ένας σκύλος για να είναι ευτυχισμένος;


Κυριακή 4 Μαίου, 2014

Σήμερα η Μαμά πήγε στο δικό της σπίτι και ο Αρχηγός δουλεύει στο κομπιούτερ χωρίς να μου δίνει σημασία. Δεν πειράζει, έχω εγώ ράμματα για τη γούνα του…

Το καινούργιο μου παιχνίδι λέγεται “Σκουπιδοντενεκές”. Είναι ένα μεγάλο αντικείμενο που έφερε η Μαμά, αντικαθιστώντας ένα άλλο που ήταν σε σημείο που δεν με βόλευε καθόλου. Με λίγη προσπάθεια, θα ανακαλύψω πώς ανοίγει. Από μέσα βγαίνουν ευχάριστες μυρωδιές που με προκαλούν σε νέες περιπέτειες.

Το σημερινό μου πρόγραμμα περιλαμβάνει:

  1. Πρωϊνή γυμναστική σε συνδυασμό με καμάκι σε ότι τετράποδο κυκλοφορεί στο Παλαιό Φάληρο. Το τερπόν μετά του ωφελίμου. Βόλτα, κατούρημα 3 σταγόνες ανά 20 μέτρα. Στόχος άθλησης το κατούρημα ανά 10 μέτρα.
  2. Ηλιοθεραπεία στη βεράντα, διατάσεις, γιόγκα, χαλάρωση
  3. Απόπειρα κηπουρικής και κλαδέμματος των λουλουδιών της βεράντας, καθώς ο Αρχηγός θα είναι απασχολημένος
  4. Εργασία: Δουλεύω και Κυριακές, μαζί με τον Αρχηγό. Απλώνομαι στο χαλάκι (μου) στα πόδια του και επίβλεπω την επεξεργασίας που κάνει σε ένα soundtrack. Έχει ενδιαφέρον γιατί ακούγονται και φωνές από ζωάκια, που εκείνος επιμένει να βγάλει, ενώ εγώ θέλω να κρατήσει όλα τα βελάσματα των προβάτων και να προσθέσει τσοπανόσκυλα. 
  5. Αγώνα για επιπλέον φαγητό, βόλτες στην κουζίνα, ικεσίες και χαρούλες στον Αρχηγό (όταν υποκύπτει, όχι πάντα όμως δυστυχώς)
  6. Ξεκούραση στο μαξιλάρι μου
  7. Απογευματινή αναμονή στο χωλ μέχρι να έρθει η αγαπημένη μου Μαμά. Αν έρθει της γαυγίζω με χαρά και παράπονο για τις ώρες που έλειπε. Αν δεν έρθει, γαυγίζω στους κατοίκους του από κάτω ορόφου γιατί πολύ με εκνευρίζουν.
  8. Καναπέ – τηλεόραση
  9. Νυχτερινή επιθεώρηση κουζίνας μήπως έχουν πέσει στο πάτωμα φαγητά
  10. Ύπνο στο κρεβάτι μου, απάνω στον Αρχηγό 
Σίμπα Λo.