People: Confessions in the Cyberspace

Interviews exclusively for this blog. Scroll down to read different interviews of different people. © copyright Ino Cohen. All rights reserved. 

 

Defne Suman

Read the interview Defne Suman-English, including original photos of the “old times” with Greek and Turkish families. Following is the interview in Greek.

Η Δάφνη (Defne) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Έχει μεταπτυχιακό κοινωνιολογίας από το Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Το 2003 έγινε δεκτή με υποτροφία για διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες, όμως αποφάσισε να ακολουθήσει άλλη πορεία. Πήγε στην Ασία, και από τότε μελετά και διδάσκει Χάθα Γιόγκα, ταξιδεύει σταματώντας για μεγάλα διαστήματα στις αγαπημένες της πόλεις, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα και Πόρτλαντ. Πρόσφατα έγραψε το ιστορικό μυθιστόρημα, Η Σιωπή της Σεχραζάτ, που διαδραματίζεται στη Σμύρνη τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δημοσιεύεται σήμερα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός και στην Τουρκία από τις εκδόσεις Doğan Kitap.

 

Defne-portrait

«Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης κρατάγανε το κλειδί σ’ ένα μαγικό κόσμο που οι πόρτες του έκλεισαν γιια πάντα. Μικρή άκουγα τους παπούδες μου να αναπολούν και να λένε: “Με το που έφυγαν οι Έλληνες, χάθηκε για πάντα η χαρά από την πόλη.”»

Τι σε ενέπνευσε να γράψεις αυτό το βιβλίο; Βασίζεται σε πραγματική ιστορία;

Όταν ξεκίνησα να γράφω, δύο χρόνια πριν, είχα στο μυαλό μου το Πριγκιπονήσι (Prinkipo) όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια την δεκαετία του 1980. Τότε η Σμύρνη ήταν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσα να σκεφτώ. Στην ιστορία μου υπήρχε ένα εννιάχρονο κορίτσι που μιλούσε συνέχεια για μια γριά θεία της από τη Σμύρνη. Αυτή η γυναίκα μου κέντρισε την περιέργεια. Γράφοντας, άρχισα να βρίσκω όλο και πιο ενδιαφέροντα πράγματα γι’ αυτήν, όπως, ότι δεν μιλούσε ποτέ, κανείς δεν ήξερε την ηλικία της και την λέγανε Σεχραζάντ. Τελικά συνειδητοποίησα ότι όλα κυλούσαν γύρω από τη Σεχραζάντ, κι’ έτσι της έδωσα χαρτί και μολύβι για να αφηγηθεί την ιστορία της… Όχι, το βιβλίο δεν βασίζεται σε πραγματική ιστορία, παρόλο που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα που αναπόφευκτα αποτελούν μέρος της πλοκής.

12787134_1771962509692559_1411285195_o

Φωτογραφία/Σχέδιο αποκλειστικά για τη Δάφνη, όπως φαντάζεται το σπίτι στην ιστορία της από τον Γιώργο Πουλημένο. 

Στις σελίδες σου μας ταξιδεύεις στη Σμύρνη του παρελθόντος. Πώς κατάφερες να συνθέσεις αυτές τις εικόνες; Γνώριζες τη Σμύρνη και την ιστορία της από παλιά;

Όχι. Δεν ήξερα τίποτα για την Σμύρνη του παρελθόντος ή τ Izmir του σήμερα. Το αστείο είναι ότι πήγα εκεί για πρώτη φορά όταν ήμουνα 38 χρονών. Στην Τουρκία δεν μεγαλώνουμε ακούγοντας για τις ‘παλιές καλές μέρες της Σμύρνης’. Η Σμύρνη των Ελλήνων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι θέμα λίγο ταμπού. Δυστυχώς στην Τουρκία υπάρχει μία μαζική αμνησία σχετικά με το παρελθόν. Ευτυχώς είχα διαβάσει το υπέροχο βιβλίο του Jeffrey Eugenides, Middlesex, που αναφέρεται στη Σμύρνη του 1922, στην ομορφία και στην καταστροφή της – όχι μόνο της πόλης αλλά και του κοσμοπολίτικου τρόπου ζωής. Ξεκίνησα λοιπόν από εκεί.

Poli-1

Φωτογραφία: Ινώ Κοέν

Σου ήταν γνώριμη η ελληνική κουλτούρα όταν ζούσες στην Κωνσταντινούπολη;

Καθώς μεγάλωνα στη δεκατετία του 80, υπήρχε μια νοσταλγία στην Πόλη για τις παλιές καλές μέρες. Και μάλιστα σήμερα η νοσταλγία αυτή είναι ακόμα πιο έντονη και έχει να κάνει με την απώλεια της ελληνικής κοινότητας. Όταν ήμουνα παιδί, άκουγα ιστορίες για το πόσο καθαρή και ‘μοντέρνα’ ήταν η Πόλη τον παλιό καιρό, με τους Έλληνες αστούς να κάνουν βόλτες στους δρόμου του Πέρα και τις κομψές Ελληνίδες με τα θαυμάσια φουστάνια. Οι Έλληνες είχαν τα καλύτερα χρυσοχοεία, ράβανε τα ωραιότερα ρούχα και φτιάχανε τα καλύτερα γλυκά. Η ζωή έμοιαζε πιο χαρούμενη στο παρελθόν – επικρατούσε το γέλιο, η κομψότητα, η ευγένεια. Πόσες φορές δεν άκουσα τους παπούδες μου να αναπολούν το παρελθόν και να λένε: «Με το χαμό των Ελλήνων της Ιστανμπούλ, χάθηκε για πάντα η χαρά και τώρα η πόλη είναι γεμάτη από σκυθρωπούς, άξεστους ανθρώπους

12308443_10153278239179205_3647027391696844062_n-2

Φωτογραφία: Ινώ Κοέν, η οικόγενειά μου από τη Σμύρνη

Στην εφηβεία μου, καθώς περπατούσα στις παλιές ελληνικές γειτονιές, όπως το Πέρα και το Φανάρι, έψαχνα να βρω σημάδια από τη ζωή που χάθηκε, μέσα στα σκοτεινά σοκάκια, τα εγκατελειμένα κτήρια και τις έρημες εκκλησίες όπου έβρισκα που και που ένα αναμμένο κεράκι, ακόμα ζωντανό.

Ένιωθα έλξη για κάθε τι που είχε απομείνει από την ελληνική κοινότητα. Για μένα, οι Έλληνες της Πόλης κρατάγανε το κλειδί σ’ ένα κόσμο μαγικό που καθώς έφυγαν έκλεισε την πόρτα του για πάντα... Με αυτή την έννοια, δεν είχα επαφή με την καθεαυτή ελληνική κουλτούρα, λόγω της έλλειψης (ή του χαμού) των Ελλήνων της Πόλης.

Η ηρωίδα του βιβλίου σου ονομάζεται Σεχραζάντ από τις “1000+1 Νύχτες”. Διάλεξες αυτό το όνομα συμβολικά;

Defne-family-2

Φωτογραφία: Δάφνη Σουμάν, η οικογένειά μου στην Πόλη

Βρίσκω πάρα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι η Σεχραζάντ έπρεπε να διηγείται ιστορίες για να παραμείνει ζωντανή. Και σκέφτομαι μήπως τελικά αυτό συμβαίνει σε όλους μας. Όσο κρατάμε τη φαντασία μας ενεργή και συνεχίζουμε να δημιουργούμε, παραμένουμε ζωντανοί. Διαφορετικά σιγά-σιγά πεθαίνουμε.

Στο βιλβίο μου, η Σεχραζάντ είναι 100 χρονών και δεν έχει πει λέξη εδώ και 80 χρόνια. Ζει μόνη, σε έναν εγκατελειμένο πύργο. Επειδή δεν μιλάει, διηγείται την ιστορία της γράφοντας. Και ο λόγος που λέει την ιστορία της δεν είναι για να παραμείνει ζωντανή, όπως η Σεχραζάντ του παραμυθιού. Αντίθετα, η εκατοντάχρονη Σεχραζάντ αφηγείται την ιστορία της έτσι ώστε να τη βρει επιτέλους ο θάνατος, μέσα στον παλιό πύργο. Όλα τα άλλα στοιχεία του βιβλίου είναι όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται.

Πιστεύεις στη μοίρα; Φανταζόσουνα ποτέ ότι η ζωή σου θα ακολουθούσε τέτοια πορεία;

Ναι, πιστεύω ότι υπάρχει ένα ‘μονοπάτι’ για τον καθένα μας. Καθώς κοιτάζω πίσω τη ζωή μου, συνειδητοποιώ πως ότι έχει συμβεί στο ήταν για καλό.

Τα κομμάτια του παζλ της ζωής μου συνδυάστηκαν με τέτοιο απρόσμενο τρόπο που κανένας αρχικός σχέδιασμός θα μπορούσε να συνθέσει ένα τέτοιο κάδρο. Τώρα ξέρω ότι όταν αποφάσιζα να μην κάνω διδακτορικό στις ΗΠΑ, δεν ήταν ‘δική μου’ επιλογή. Αυτό ήταν το μονοπάτι που θα ακολουθούσα στη ζωή μου.

Ότι αποφασίζουμε να κάνουμε είναι το ‘μονοπάτι’ μας – το ένα και μοναδικό. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλο. Αλλά ακόμα και αν τότε έκανα διδακτορικό, πιστεύω ότι θα ήμουνα όσο ικανοποιημένη είμαι και σήμερα.

Η ύπαρξή μας, ο ψυχικός μας κόσμος, δεν έχει μεγάλη σχέση με το εξωτερικό μας περιβάλλον. Έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την ‘εσωτερική μας εμπειρία’, το πως αντιλαμβανόμαστε και προσεγγίζουμε τη ζωή. Αυτό πιστεύω.

Scheherazade-book

###

Χριστίνα Πουλίτση

Η σοπράνο που συγκινείται με το Stairway to Heaven

Η Χριστίνα Πουλίτση γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στο Berlin University of Arts, με τις υποτροφίες «Μαρία Κάλλας» και «Αλεξάνδρα Τριάντη». Είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω το καλοκαίρι και να μου μιλήσει για τη ζωή της. Ανάμεσα σε άλλα, μου είπε ότι της αρέσει η jazz, η rock, οι Doors, οι Led Zeppelin και οι Pink Floyd (είχε τραγουδήσει το Wish you Were Here όταν ήταν στο λύκειο) και στην Ελλάδα οι Imam Baildi.

christina-1
Photo courtesy of Ch. Poulitsi’s website.

Στη σκηνή, η Χριστίνα ξεχωρίζει ως «Βασίλισσα της Νύχτας» στο Μαγεμένο Αυλό του Μότζαρτ, ένα ρόλο με τον οποίον έχει καθιερωθεί διεθνώς. Στη ζωή, η Χριστίνα μου έκανε εντύπωση με τη σεμνότητα και την ευαισθησία της.

Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με την Όπερα;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το τραγούδι ήταν για μένα ένας φυσικός τρόπος έκφρασης. Νομίζω ότι πρώτα τραγούδησα και μετά μίλησα. Πήγα σε μουσικό νηπιαγωγείο και έμαθα να παίζω κιθάρα και πιάνο. Όταν σπούδαζα μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανα το πρώτο μου μάθημα στο λυρικό τραγούδι και αμέσως ερωτεύτηκα την Όπερα. Αποφάσισα ότι αυτό ήταν που ήθελα να κάνω στη ζωή μου.

Πώς ήταν η ζωή στη Γερμανία για μια φοιτήρια που μόλις είχε έρθει από την Ελλάδα;

Θαυμάζω τη γερμανική κουλτούρα γιατί έχει ως αξίες την εκπαίδευση, την αποτελεσματικότητα και τη σκληρή δουλειά. Όμως ο πρώτος μου μήνας στη χώρα αυτή, ήταν ένα σοκ με πολλές παρεξηγήσεις. Να σας πω ένα παράδειγμα: Έπρεπε να πάω στο σπίτι της καθηγήτριάς μου για ένα ιδιαίτερο στις 10 το πρωί. Αγχωμένη για να είμαι στην ώρα μου, στήθηκα έξω από την πόρτα της ένα τέταρτο νωρίτερα και περίμενα να πάει 10 για να χτυπήσω το κουδούνι. Μπήκα στο σπίτι της περίπου στις 10.2, αλλά εκείνη με μάλωσε πολύ αυστηρά, λέγοντάς μου ότι είχαμε πει ότι το μάθημα θα άρχιζε στις 10 ακριβώς, άρα θα έπρεπε να είχα χτυπήσει το κουδούνι στις 9.55. Κατάλαβα ότι έτσι λειτουργούν επαγγελματικά οι Γερμανοί, ενώ στην Ιταλία το κλίμα είναι εντελώς αντίθετο…

Πότε εμφανίστηκες για πρώτη φορά στη σκηνή; Πώς ένιωσες, είχες τρακ;

Η πρώτη μου εμφάνιση ήταν στο ρόλο της Ιζαμπέλλας στην όπερα του Ροσίνι ‘L’inganno felice’, με την Εθνική Λυρική Σκηνή, σε μία παραγωγή της Όπερας Δωματίου Αθηνών. Με το που βγήκα στη σκηνή ένιωσα σαν το σπίτι μου και δεν είχα τρακ. Να σας πω κάτι για μένα: Από τη μία πλευρά, στην προσωπική μου ζωή είμαι πολύ απλή, δεν είμαι ντίβα. Από την άλλη όμως, με το που πατάω το ποδι μου στη σκηνή αισθάνομαι ότι μεταμορφώνομαι. Μου δίνει ένα αίσθημα ελευθερίας και συνδέομαι αμέσως με το κοινό.

Ποια ήταν τα πρώτα βήματα στην καρίερα σου;

Όταν σπούδαζα στο Βερολίνο, ξεκίνησα να πηγαίνω σε οντισιόν για να αποκτήσω εμπειρία. Με το που πήγα στη δεύτερη οντισιόν, υπέγραψα συμβόλαιο με μία μικρή σκηνή στη Δρέσδη. Μου δίνανε καλούς ρόλους και απέκτησα εμπειρία, δουλεύοντας παράλληλα με τις σπουδές μου. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν η Βασίλισσα της Νύχτας, ένα ορόσημο που μου άνοιξε νέους ορίζοντες.

christina-queen-of-the-night

Photo courtesy of Ch. Poulitsi’s website

Αυτός είναι ένας ρόλος μέσα από τον οποίο καθιερώθηκες διεθνώς και έχεις ερμηνεύσει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Νιώθεις ότι έχεις μία ιδιαίτερη σχέση μαζί του;

Ναι, έχουν συμβεί πολλές συμπτώσεις που με συνδέουν με αυτό το ρόλο. Όταν σπούδαζα μουσικόλογία, η θεματική μου αφορούσε το Μαγεμένο Αυλό. Η Βασίλισσα της Νύχτας είναι ένας ρόλος με πολύ υψηλές απαιτήσεις, κάτι σαν extreme sports, με τις πιο δύσκολες άριες που έχουν γραφτεί ποτέ. Όταν άρχισα να τραγουδάω, δεν είχα αυτές τις ψηλές νότες και δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα τα κατάφερνα μια μέρα. Ως φοιτήτρια συμμετείχα στη χορωδία σε μια παράσταση του Μαγεμένου Αυλού και ενώ καθώς την παρακολουθούσα από τα παρασκήνια, ονειρευόμουνα τον εαυτό μου στο ρόλο της Παμίνα, που έχει λιγώτερες απαιτήσεις. Μια άλλη σύμπτωση είναι ότι αργότερα, ως Βασίλισσα της Νύχτας τραγούδησα μαζί με τον πρωταγωνιστή της συγκεκριμένης παράστασης και ήταν πολύ συγκινητικό.

Αισθάνεσαι ταυτισμένη;

Αυτός ο ρόλος είναι ένα δυνατό «διαβατήριο» για μένα, γιατί σε όλο τον κόσμο είναι πολύ λίγες οι σοπράνο που μπορούν να τον αποδώσουν. Αλλά έχει και την παγίδα να σε ταυτίσουν μόνο με αυτόν – όπως είχε πει μια φίλη μου είναι σαν το ρόλο του Τζέημς Μποντ που ακολουθεί σε έναν ηθοποιό σε όλη του τη ζωή.

Τι κάνεις για να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις των ρόλων και των παραστάσεων, όταν επιπλέον έχεις ένα πολύ σφιχτό πρόγραμμα;

Πρέπει να είμαι υγιής και ήρεμη! Επειδή είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, αν αρρωστήσω και ακυρωθεί η εμφάνισή μου, χάνω όλα τα χρήματα. Άρα πρέπει να προσέχω πολύ τον εαυτό μου και να ακολουθώ έναν υγιή τρόπο ζωής. Κάνω γίοκα και φροντίζω να τρώω ποιοτικά. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων πίνω ένα «μαγικό ποτό», ζεστό νερό με τζίντζερ και μέλι. Μεγάλη σημασία έχει ο ψυχολογικός παράγοντας. Πρέπει να παραμένω ήρεμη και χαλαρή, αλλιώς δεν βγαίνουν οι νότες!

Τι σημαίνει το τραγούδι για σένα;

Αυτό που συνειδητοποίησα μέσα από αυτή τη συνέντευξη, είναι ότι το να μπορείς απλώς να τραγουδίσεις δεν σε κάνει αυτόματα τραγουδίστρια Όπερας. Θα πρέπει να αφιερώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, σωματικά, πνευματικά και συναισθηματικά. Και να αγαπάς αυτό που κάνεις με όλη σου την καρδιά.

Μέσα από το τραγούδι μου, μου αρέσει να δίνω ελπίδα στους ανθρώπους, να τους βοηθάω να αισθάνονται αισιόδοξοι και να βρίσκουν τη δύναμη και τα καλά πράγματα που έχουν μέσα τους. Αυτο είναι που κάνει η μουσική.

Όταν τραγουδάω είναι σα να σταματάει να κυλάει η ζωή μου. Ξεχνάω τα καθημερινά προβλήματα, συνδέομαι με το κοινό και νιώθω σα να ζω μία στιγμή μέσα στην αιωνιότητα.

Αγαπάω το τραγούδι. Είναι το πάθος μου και η ζωή μου. Για μένα το τραγούδι δεν έχει ταμπέλες, ούτε είναι «δουλειά».

Η Χριστίνα Πουλίτση έκανε θριαμβευτική εμφάνιση τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου με την Ορχήστρα του Ισραήλ και τον Μαέστρο Zubin Meta στο Μέγαρο Μουσικής.

###

Κάθε σταγόνα μετράει

Bloode: Η διαδικτυακή κοινότητα για το αίμα

Το Bloode είναι ηλεκτρονική υπηρεσία για την κάλυψη της ανάγκης για αίμα, με σκοπό την αύξηση του ποσοστού των εθελοντών αιμοδοτών και την οργάνωση του συστήματος αιμοδοσίας στην Ελλάδα. Λειτουργεί από τον Δεκέμβριο 2014, έχει διοργανώσει 6 αιμοδοσίες, έχει 34 εκκλήσεις για αίμα και έχει σώσει πάνω από 500 ζωές.

«Μας ενώνει η διάθεση να προσφέρουμε»

H ομάδα του Bloode αποτελείται από 4 νεαρά άτομα που σπουδάζουν, δουλεύουν πολύ και αγαπάνε αυτό που κάνουν: Ναταλία Κρίτσαλη, Co-founder & CEO, Ναταλία Μπουγαδέλλη, Co-founder & Creative Director, Παναγιώτης Σφήκας, Business Development Manager, Αλέξανδρος Σωτηρόπουλος, Υπεύθυνος Επικοινωνίας.

Bloode-team

Από τη φωτογραφία της ομάδας λείπει η Nαταλία Μπουγαδέλλη που είναι τώρα στη ΝΥ.

Μία από τις δύο ιδρύτριες του Bloode, η Ναταλία Κρίτσαλη μίλησε στην Ινώ Κοέν.

 «Πιστεύω ότι το Θέλω νικάει το δεν μπορώ»

Πόσων χρονών είσαι και ποια νιώθεις ότι είναι η πραγματική σου ηλικία;

Είμαι 21 αλλά κάποιες φορές νιώθω παιδί και ότι βιάστηκα να μεγαλώσω. Έχω ακόμα την τρέλα και τον ενθουσιασμό της εφηβείας, τη διάθεση να κλείσω όλο τον κόσμο στην παλάμη μου. Ταυτόχρονα, από τα 19 μου «έπαψα» να ζω σαν φοιτήτρια και ξεκίνησα να δουλεύω. Νιώθω μεγαλύτερη και από τους γονείς μου κάποιες φορές που εγώ γυρνάω από το γραφείο πιο αργά από ότι εκείνοι.

Η ιδέα του Blood-e ξεκίνησε όταν…

Η ιδέα του Bloode ξεκίνησε το 2012, όταν ήμουν ακόμα μαθήτρια Λυκείου. Τότε μια πολύ καλή μου φίλη χρειαζόταν αίμα για τη γιαγιά της σε τακτά χρονικά διαστήματα. Προσπαθώντας όλοι να βοηθήσουμε καταλήξαμε να κάνουμε εκκλήσεις για αίμα στο facebook και στο διαδίκτυο, κάπως έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργήσουμε το Bloode.

Στόχος σας είναι…

Στόχος μας είναι να αυξηθούν οι εθελοντές. Να αποκτήσουν οι νέες γενιές εθελοντική κουλτούρα, τη διάθεση να προσφέρουν. Ταυτόχρονα το Bloode να αποτελεί μία βιώσιμη λύση για την κάλυψη των αναγκών για αίμα σε χώρες που είναι οικονομικά πολύ αδύναμες και έχουν τεράστιες ανάγκες.

Από τη εμπειρία σου, ποια θεωρείς ότι είναι σήμερα η μεγαλύτερη δυσκολία στη διαδικασία αιμοδοσίας στην Ελλάδα;

Δυστυχώ είναι η αδιαφορία αυτών που είναι αρμόδιοι για την αιμοδοσία. Βλέπουν την αιμοδοσία ως ένα καθήκον που πρέπει να διεκπεραιώσουν και όχι ως μία πράξη ζωής. Δεν είναι δεκτικοί σε αλλαγές, καθώς φοβούνται ότι θα αυξηθεί ο χρόνος εργασίας τους – όπως για παράδειγμα η δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου, ο συντονισμός των νοσοκομείων και δράσεις για την ενημέρωση των πολιτών. Έρευνες δείχνουν ότι το 40% των ανθρώπων που θα μπορούσαν να δώσουν αίμα δεν δίνει γιατί δεν εμπιστεύονται το σύστημα υγείας.

Πώς δουλεύετε μαζί σας ομάδα; Πόσες ώρες τη μέρα;

Είμαστε πιο πολύ φίλοι, παρά συνεργάτες. Νιώθουμε σαν μία παρέα φοιτητών που μας ενώνει η διάθεση να προσφέρουμε. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε σχολή και το Bloode και καταλήγουμε να έχουμε τρελά ωράρια αλλά το κλίμα και η ευχάριστη διάθεση που έχουμε καθώς δουλεύουμε δίνει δύναμη να συνεχίζουμε.

Πού στεγάζεστε σήμερα; Πώς φαντάζεσαι το χώρο εργασίας σας στο μέλλον;

Σήμερα στεγαζόμαστε στο Ιmpact HUB Athens και στο Orange Grove . Είναι δύο συνεργατικοί χώροι για start-ups στο κέντρο της Αθήνας. Νομίζω ότι και στο μέλλον στους ίδιους χώρους θα γυρνάμε, καθώς θεωρούμε πολύ σημαντικό το να συνεργαζόμαστε και να ανταλλάσσουμε σκέψεις, ιδέες και εμπειρίες με τις υπόλοιπες ομάδες. Ωστόσο, ψάχνουμε και ένα δικό μας χώρο που θα φιλοξενήσει το σπίτι της αιμοδοσίας και θα είναι ανοιχτός στους εθελοντές.

Σου μένει χρόνος για τον εαυτό σου;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ έτσι, γιατί κατά βάθος νιώθω ότι αυτό που κάνω το κάνω για τον εαυτό μου. Μου δίνει ζωή το Bloode. Προσπαθώ πάντα να κλέβω λίγες ώρες για να ασχολούμαι με άλλα πράγματα, με τους φίλους μου και τον εαυτό μου.

Τι είναι αυτό που σε ηρεμεί;

Ηρεμώ δύσκολα, είμαι μονίμως σε μια γλυκιά ένταση και διάθεση να δημιουργήσω. Όσο πιο πολύ πιέζομαι τόσο περισσότερο αυξάνω τις ώρες που κάνω χορό μέσα στην βδομάδα. Με τον χορό ηρεμώ, ξεχνιέμαι και φορτίζω τις μπαταρίες μου.

Πώς αποφάσισες να μάθεις να ράβεις ρούχα;

Υπήρχε πάντα ένα κομμάτι μέσα μου που ήθελε να δημιουργεί, να φτιάχνει πράγματα. Τα τελευταία χρόνια, λόγω φόρτου εργασίας, το είχα καταπιέσει πάρα πολύ. Φέτος λοιπόν αποφάσισα να του δώσω το χώρο του να δημιουργήσει και ξεκίνησα τα μαθήματα σχεδίου μόδας και ραπτικής. Ίσως στο μέλλον να βγάλω τη δική μου σειρά ρούχων, θα δείξει.

Όταν βάζεις ένα στόχο και δεν βλέπεις αποτελέσματα, τι είναι αυτό που σε πεισμώνει, που σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να προχωράς;

Ο ίδιος ο στόχος, για να βάλω έναν στόχο σημαίνει ότι αυτός ο στόχος για εμένα είναι σημαντικός και για αυτό θα προσπαθήσω. Πάντα υπάρχουν αναποδιές, δύσκολοι στόχοι και χρειάζεται πολύ προσπάθεια, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν όμως ακατόρθωτοι στόχοι. Πιστεύω ότι το θέλω νικάει το δεν μπορώ, έτσι όταν ένας άνθρωπος θέλει κάτι αληθινά, θα μπορέσει να το κάνει.

Natalia Kritsali

Τι είναι αυτό που φρενάρει τα νέα παιδιά που θέλουν να υλοποιήσουν τις ιδέες τους και να κάνουν πράγματα στην Ελλάδα σήμερα;

Σε κάθε χώρα, σε κάθε μέρος, σε κάθε οικοσύστημα υπάρχουν πράγματα που σε φρενάρουν και πράγματα που σε βοηθάνε. Είναι μύθος ότι στην Ελλάδα είναι δύσκολα και στο εξωτερικό εύκολα. Πράγματι είναι μία δύσκολη περίοδος, αλλά μία περίοδος με πολλές ευκαιρίες. Είναι η ώρα στην Ελλάδα για αλλαγές, για μεγάλες αλλαγές που θα αλλάξουν μια παλιά νοοτροπία, συνήθειες και τον τρόπο που λειτουργούσαμε μέχρι σήμερα. Κάθε αλλαγή βρίσκει αντίσταση σε όσους δεν θέλουν να αλλάξει, αυτή είναι η δυσκολία το να παλέψεις να αλλάξεις. Πρέπει να διατηρήσεις την αισιοδοξία σου κόντρα στο αρνητικό κλίμα που επικρατεί. Αυτό είναι και το εμπόδιο για το Bloode, το να πείσουμε ότι η αλλαγή στην αιμοδοσία, η χρήση της τεχνολογίας, των νέων μέσων δικτύωσης μπορεί να συμβάλλει στην επίλυση του προβλήματος της αιμοδοσίας.

Μια στιγμή που ένιωσες μεγάλη συγκίνηση…

Στην πρώτη αιμοδοσία που διοργανώσαμε, πηγαίναμε στα τυφλά και όταν είδαμε κόσμο να έρχεται, να θέλει να αφιερώσει το χρόνο του για να σώσει μία ανθρώπινη ζωή. 1 Δεκεμβρίου του 2014, στο Impact HUB Athens, έβρεχε, και πιστεύαμε ότι δεν θα έρθει κανείς. Διαψευτήκαμε, ήρθαν 65 άτομα να δώσουν αίμα και άλλοι τόσοι για να μας γνωρίσουν και να συμβάλλουν με ιδέες και σκέψεις στο έργο μας.

Βλέπεις τον κόσμο να ανταποκρίνεται στις δράσεις σας;

Ναι, έχουμε ήδη πάνω από 1000 εθελοντές. Αυτό είναι το σημαντικότερο για εμάς.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα σας;

Φέτος, θα επικεντρωθούμε σε δράσεις που προάγουν τον εθελοντισμό και την αιμοδοσία. Θέλουμε να καλλιεργήσουμε την εθελοντική παιδεία στους νέους και τα παιδιά.

Μέχρι που πιστεύεις ότι μπορείτε να φτάσετε;

Τα όνειρα δεν έχουν όριο. Το δικό μας είναι να καταφέρουμε όποιος χρειάζεται αίμα στην Ελλάδα να μπορεί να το βρει μέσα σε μία μέρα, και γιατί όχι; Σε λίγα χρόνια όποιος χρειάζεται αίμα σε όλον τον κόσμο να μπορεί να το βρει σε μία μέρα…

Μάθετε περισσότερα

###

Shaun Booker

I like absolutes. Because numbers don’t lie.

– Do you come from a musical family?

Well, not so much but music was always around me. My grand-father was a pastor, the church was my first audience and my parents played music all the time. So music was totally part of my fabric. And Music saved my life. I was going to be either suicidal or homicidal. [laughs] But the music, the music, the music…

My next step from the church music was the theater. I wanted to be a great actress, and I think I am [laughs], because in music you have to be actor. It’s not rehearsed but it’s theatrical in a way. I want to give all the senses when I’m on stage.

Photo by Vasilis Zilakos

Photo by Vasilis Zilakos @ Half Note Jazz Club

– Were you influenced by the theater?

Absolutely. My father used to take me to the theatre when I was a little girl. On summer, we used to go to a play every week. Peter and the Wolf was the first classical piece that really got me. The instruments were the animals, the voices of the animals, oh, it was magical! And I knew that stage was for me. I saw myself up there one day and people coming to see me. And it happened.

– That’s what an Opera singer had told me, that ever since she was a child she knew she was going to be a singer.

That’s true. It’s in your heart. I knew it when I sang my first song in a church. In our churches the ladies wear big hats and when I saw those big hats moving up and down, up and down, like saying yeah baby, sing that song. It lite me up and I’m thinking “my little self has some kind of poper here. Even the older people are paying attention to me and it’s because of my voice! Oh man! “ That was a big moment for back then. And even now, when I watch a children’s choir, it makes me emotional because it reminds me of those times.

hats-1

– Did you have a grand-mother who influenced you?

My mother’s mother lived up to the age of 93 and she was the one that gave me the spunk. This woman came from Mississippi, she was a sharecropper and her mother was a freed slave. My grand-mother was born in 1899. So it was super interesting to me to listen to her stories, the different presidents in her lifetime and the changes of the society over time. As she was sitting in her big rocking chair she was mumbling some kind of melody and I was saying “Mama what’s that song?

And she would say “that’s not a song, girl!That was field music. She used to pick cotton in the sugar canes and those days were long and hot, so the music was a way of getting through it, taking their minds off the hard labor. I could see the scars inside her hands from picking cotton in the fields. But she managed to get a little bit of land, to grow crop, to trade and save enough money to raise and educated her children. He name was Beatrice Anna-Lee Williams.

pick-cotton-186a020509_1_-314x209

– The scars on their hands remind me the number tattooed in the Jews hands at the concentration camps.

That’s right, same thing. She had a hard life but she strived to get education and went up to the 6th grade, which was middle school. And she was the smartest woman I’ve ever known.

– How was your childhood? How did music save your life?

I grew up in Ohio. My family moved there from Mississippi in the 50s to be safe from racism violence. We were a family of very outspoken activists, they knew that they would better get their children to a place that would be more kind, because in Mississippi they would end up on a tree. And my mother saw her cousins lynched and hanged, just because they were black and they had an opinion and they shouldn’t have an opinion.

My parents were married till death did them apart

My parents were married till death did them part

My mother was 13 when she moved to Ohio and she’d never seen snow before. And at her first day at school, as she stepped outside their home and saw the snow she thought that it was ‘up to the door’ and said ”I always wanted to see snow but not so much!” [laughs] My mother’s very smart. She went to college at 44, after her children had graduated. She was a special education teacher.

– What kind of education did you have?

I was an accountant. My mother would not allow me to go to school for music! She feared that I would start a career without making any money, so I needed something substantial and stable. It was kind of disappointing but I’m glad she did it. It gave me a good sense of how to manage money, how to function in a corporate society. So I’ve learned those lessons and I’m pretty savvy. I use them in music. I know how to make a little bit of money to a lot of money!

– Some say that ‘technically’ music and mathematics are related.

Yes, there’s an absolute correlation. Even when I was using a calculator keypad I thought that I hear music hitting those numbers, clap-clap-clap… There’s a definite correlation because there’s rhythm and rime to numbers. And I like absolutes. Because numbers don’t lie.

Photo by Filoktitis Salaminios @ Half Note

Photo by Filoktitis Salaminios @ Half Note

– Did you find the blues in other types of music?

Yes I did. Music is a universal language, it truly is. I find the blues in every kind of music, like some Italian songs have the blues, even German! [laughs]

– Do you think there was more inspiration and creativity in the 60s and 70s than today?

Oh yeah! We had great music in the 70s. It’s just water down. It’s because of the people. … Ah, their hearts are not open today, they’re more selfish, they’re not as deep thinkers. People don’t read any more. People don’t really love anymore. They can just jump in and out of bed with somebody without having any feeling. But back then, those love songs came out of truly loving that person. Today everybody is replaceable, we throw everything away.

© 2015 Aigars Lapsa All Rights Reserved

© 2015 Aigars Lapsa. All Rights Reserved

– Have you been searching your roots?

I come from West Africa, probably Senegal because of my face features. I haven’t searched my roots yet but I will. When I was in Finland and a guy found me on Facebook and came to me and said: “My name is William Booker. I think perhaps you’re my family.” After 20 minutes, he popped up a picture of my grand-father in his 20s. So I’m like “my God! How do you come all the way to Finland?” I found out about my other relatives and the plantation where my family worked.

There are many Bookers that we’re related, not by blood but because we came from the same master. I found common things with them, like Bookers are very brave. No wonder I’ve got nerves of steel. My big brother used to say: you would look the devil in the face and defy him.” I’ve always been that way. Not disrespectful but defying. If you tell me something I want to know why. I’ve been always asking why.

11390254_10204509267151842_7919534689894657610_n

© 2015 Aigars Lapsa. All Rights Reserved.

– It’s difficult for African Americans to find out where you come from.

It is. Because they told us lies about our history. They edited it all the way down. I grew up thinking oh, we were all just slaves, we didn’t do anything great and we were poor, pitiful people. But I found out that there were great black inventors – and they had to be inventors because inventions made their work and their lives easier. Like George Washington Carver, the black men who made the street-light and the first blood transfusion. But they didn’t celebrate those stories, and now they start to come out. I’m sorry to say I’ve found more of my history in Europe than at home.

George Washington Carver, a freed slave, a scientist and inventor

George Washington Carver, a freed slave, a scientist and inventor

– Was it hard, being a black woman, to succeed in the music industry?

When I was in the theater, I wanted to get the leading lady part but I would never get it. They put me in the chorus, so I said ”you’ve gotta hear me”. I kept developing the strength and the power to be a big voice. I did the opening song and I’ve got a great review. But the girls at the theater were mad at me, because of this review. Then I picked another great song. The only way not make me be a star was to cut this song. They did it. And then I left.

voice

Photo by Filoktitis @ Half Note Jazz club

– There are many great musicians who never get a chance…

Yes, they never get that break because there’s somebody who’s trying to hold them down. And being a woman, aye, aye, aye! Where it should be an advantage, it can be a disadvantage. With my music, I want to remind women how powerful we are. Because they’re not going to always tell you that. Your husband may love you but he may never tell you how wonderful, how strong he things you are. Especially these days, when women don’t just stay home, they have a career, and they raise children, and they take care of their husbands and their homes at the same time. That’s a lot going on but it’s taken for granted. Like we’re supposed to do that. While men cannot do many things at the same time, we have a saying “they cannot walk and chew gum.” [laughs]

woman

Photo by Filoktitis Salaminios @ Half Note

– Was it hard for your family too?

My father wanted to be a dentist but he worked in the steel industry where he could make more money. So he abandoned his dream to make sure we got a good life. In 1969, he decided to buy a better house. He was trying to find one in a nice neighborhood but his black face turned him off. They wouldn’t sell to him.

Then an Italian friend bought the land where we built our home. As soon as the neighbors saw us, they left and put their homes on sale, because the blacks were coming. As a result we ended up having a very nice exclusive black neighborhood and the white neighbors that stayed were good people.

Photo courtesy of Shaun Booker. Her brother Marc with their father, Sam Booker.

Shaun gave me this photo of her brother Marc with their father, Sam Booker.

– Did you play with the white kids in the neighborhood?

In 1971, I had an Italian friend and she was very nice. I could play with her until her father came home. They’ve sprayed on their garage Niger lover and that made her father furious and embarrassed because the neighbors saw that his daughter was playing with the black girl. When you’re nine years old you don’t understand that. My parents were telling me stories… I’ve seen my mother crying with the death of Martin Luther King, when they blew up that church… It’s hard breaking [tears in her eyes]

– How was it at school?

When we went to our new school, my brother and I had to take an IQ test and we scored really high. The principle said that we gotta take it again, he thought it was a mistake. My mother was so angry but my father, the calm one, said “go ahead let them take it again,” and we scored a couple of points higher. I was the only black kid in all my classes for three years solid. I was like a science experiment. A boy was pulling my shirt up to see if I had a tail because his daddy had told him so. That was so hard for me, so that’s why I say “thank God for the music”. I was either going to be homicidal or suicidal.

Shaun with her brother

Shaun with her brother

– How did you become involved with the music?

I was a good student and they put me on the A Class. I was isolated because the white people were saying why are you here and the blacks you don’t belong there.

– Like Mowgli, he was a human amongst the wolves and a wolf among the humans.

That’s right. Caught in the middle. The teachers –thank God for them- were my only friends during the first years. At the age of 14, the principle comes to me and says “Shaun you’re a great student. But you don’t do any extra curricular activities. And you need to do that.” I said “Oooh, Mr. McLane, I’m happy with my books.

He made me go into the cheerleading and I was alternate. Then one of the girls got pregnant [whispers] at 14! It was so scary to me, I couldn’t imagine being 14 having a baby! And because of that, they gave me her slot. So cheerleading opened me up and I started getting more friends. And then there was a talent show…

– That was your big break?

That school talent show really opened me up. ‘Cause when I sang everybody wanted to be my friend. And that is the history. It turned the corner and it opened me up to start speaking to people. Then I went to the university, and I worked my way through graduation. My father got me my first loan but he died so young. He was only 49. He takes me out on my 21st birthday, the Big 21, we go to a comedy show and the next year he’s buried on my birthday. Damn. Heartbreaking. [tears]

– Talk to me about Sean Carney, how did you meet?

Photo by Filoktitis @ Half Note Jazz Club

Photo by Filoktitis Salaminios @ Half Note Jazz Club

Sean is amazing. He’s beyond his years. He’s just a very quiet guy and when he picks that guitar, oh men, he’s just an animal with the guitar. [laughs] He played in India, at Katmandu, and now he’s going to release a new album “Big in Nepal”. Sean comes from a musical family. His mother was my voice teacher. I’ve known him for-e-ver. We’ve worked in the same corporation. I was an accountant and he was the helpdesk IT guy. When my computer broke down, I went to Sean and he would get me back online. We were doing gigs on weekends. In 2003, there was a show that we both wanted to go and our boss said that we couldn’t, so we both quit our jobs.

Sean and Shaun on their first international tour

Sean and Shaun on their first international tour

We had separate paths in music for a couple of years but we’ve had the same mental force and finally, in 2010, he asked me to do blues for a charity for cancer. I told him that I would like to go on a tour sometime, and he says “I’m going to South America, do you wanna come?” Of course I did! Spanish is my second language. In 2012, we went to South America and then to Europe and so on. seancarneyblues.com

– Where is the next stop in your tour?

When I leave Athens, I go to France, Belgium and then Finland. I went there last year and met some great musicians and I’m going to reunite with them. One of them is going to take me to the Lapland. That’s where Santa Claus is. [smiles]

I was scared to take a picture with him back then.

I was scared to take a picture with him back then.

… Shaun and I continued our conversation walking in Acropolis. It was her first time in Athens, “but not the last”. She loves the Greek mythology, especially the Goddess Athena. The Iliad and the Odyssey, were her favorite bedtime stories as a child. She says “I’m a Serene but with a good cause.”

At the Acropolis Museum, Shaun throws 2 coins in the wishing well, an American and a European.

At the Acropolis Museum, Shaun throws 2 coins in the wishing well, an American and a European.

May both your wishes become true. Thank you for sharing the memories.

###

Christina Poulitsi

Stairway to Heaven with the Queen of the Night

Soprano Christina Poulitsi, born in Athens, studied as a scholar of the “Maria Callas” and “Alexandra Trianti” Institute at the University of Athens and the Berlin University of Arts. Amongst other roles, she’s a remarkable Queen of the Night and performs all over the world.

Christina loves jazz and rock, Led Zeppelin and the Doors. She sung Wish you Were Here in highschool. I met her last summer in Spetses. She is an amazing person. She stands out with her modesty and sensitivity.

Christina-1

– How did you decide to become an opera singer?

Singing has always been my natural expression. I think that I first sang and then spoke J. I went to a music kindergarden and learned to play the guitar and piano. During my musicology studies at the University of Athens, I took my first lesson of Opera singing and immediately fell in love. I’ve decided that this was what I wanted to do.

– How was living in Germany, being a young student from Greece?

I admire Germany because it values education, effiency and hard work. Germans are ‘doers’. But my first month was a cultural shock with many misunderstandings. For example, I had to be at my professor’s home for a private lesson at 10.00am. I went there at 9.45, anxious to be punctional. At 10.00am I knocked at the door and entered her appartment at 10.02. She told me that I was late! When the lesson is at 10, I have to ring at 9.55, so we start at 10 sharp. Of course, in Italy and in Greece is totally the opposite.

Christina-Queen-3

– What was your first Opera role on stage? Were you nervous?

It was Isabella in Rossini’s ‘L’inganno felice’ at the Greek National Opera in a production of the Athens Chamber Opera. I immediately felt at home and had no stage freight. I have a simple personal life, I’m not a diva. But when I step on stage, I transform myself and feel free. I like the connection that I have with the audience.

– What were the first steps of your career?

During my studies in Berlin, I started participating in auditions and on my second one, I’ve signed a contract with a small theater in Dresden. The roles were good and I got experience, working and studying at the same time. My first role was the Queen of the Night, a turning point which opened a new horizon for me.

Christina-Queen of the night

– This is a role that you’ve built a ‘brand’. Opera theaters all over the world invite you to perform it. Do you have a special connection?

Many coincidences connect me with this role. My thesis in musicology was on ‘The Magic Flute’. The Queen of the Night is challenging and demanding, like extreme sports. Her arias are amongst the most difficult in the Operatic literature – the second one is the most powerful moment in the play, one of the hardest arias ever. It is what stays on your mind and I think that even for Mozart it wasn’t so easy to decide what to do after that.

So when I started singing, I did not have these high notes and I never imagined that I would be able to do it. As a student, I was in the choir of The Magic Flute and as I was looking from the backstage, I was dreaming of being Pamina. Another coincidence is that later on, I performed with the ‘Tamino’ that I was admiring from that backstage.

– Are you identified with this role?

This role is a strong ‘passport’ for me because few singers in the world can perform it. But it’s also like an actor playing James Bond, as my friend said, people only identify him with this role. So I have to look for other characters to differentiate.

I feel that I transform into a totally different person as soon as I put on the costume and make up. These are very important.

I feel that I transform into a totally different person as soon as I put on costume and make up.

– What do you do to physically face the challenges of demanding performances and a tight schedule?

I have to stay healthy! I’m a freelacer and if I get sick and my performance is cancelled, I loose all the money. So I have to take good care of myself, with a healthy life style, yoga and nutrition. During my performances I get a ‘miracle drink’ warm water with ginger and honey. There’s also the psychological factor, I have to remain relaxed and cool, otherwise the notes wont come out!

– What are your next steps?

My season just started in Shanghai Grand Theatre in China, continues to Düsseldorf, Dresden, Los Angeles, Michigan and Barcelona. The highlight of my season, which I’m very excited about, is the leading role of Gilda in a new production of Rigoletto, with maestro Zubin Mehta and director William Friedkin, at the Maggio Musicale Fiorentino, on December 2015.

Shangai-1 Shangai-2

– What is singing to you?

What I’ve realised from this interview is that just being able to sing well does not make you an opera singer. You have to give your self physically, mentally and emotionally. And love it with passion, from the bottom of your heart.

I like giving hope to other people, help them feel positive and find the power and the good things inside them. I feel that music does this.

When I sing it’s like a pause my life. I forget my daily life, I just connect with the audience and feel like one moment of eternity.

Christina-queen-1

I just love to sing. This is my passion and way of life. To me, singing has no label and it’s not a job.

Official website and contact information

###

Lefteris Giovanidis

Ancient Greek tragedy has no language barriers

Lefteris is the director of Sophocles’ “Antigone”, staged in Mykonos island, until August 30. What makes this performance unique is that the play is in English, directed by a Greek and interpreted by Greek actors. Interview in Greek follows.

– What would be the your biggest challenge if you were to choose between directing a classical play with your personal approach, and directing a new play staged for the very fist time?

The biggest challenge for me is the people that I work with. One of the reasons that I took this job is because it gives me the opportunity to meet people and share our experiences, worries and thoughts. I deeply appreciate the value of collaboration. A good team is what challenges us to exceed our limits. And I take this opportunity to say that I believe that everyone in Greece, in these hard times that we’re living, must learn to collaborate. Unfortunately, collaboration is missing in all aspects of our lives in this country. Now going back to your original question, my answer is that to me, a classical play is much more challenging and attractive that a modern one.

Photo courtesy of L. Giovanidis

Photo courtesy of L. Giovanidis

– What were the difficulties that you faced directing an Ancient Greek tragedy in English, considering that this is not the first language of you or the actors, as well as not the original language of the text?

Although I lived and studied in NY for several years, I must confess that in the beginning I had headaches at the end of the rehearsals. But as time goes by, it all becomes a matter of habit. The actors had some difficulties too but soon they overcame them, because of their working experience with the English language. All in all, it was a great voyage.

– How does the audience react? Are mostly Greeks or foreigners?

This year, it’s a big surprise that Mykonos has to offer a cultural event to its visitors. The audience’s reaction is very positive. They are mostly foreigners (70%) and that has been my original goal. Greece, as a tourism destination, has to offer its best products to its visitors, and culture is what they’re mostly looking for. Our production has been expensive because high quality is important to us. Thankfully, we achieved our goal with the support of our sponsor Zannis Fradzeskos, owner of Nammos seaside restaurant, who covered part of our production costs.

Statue

Photo courtesy of L. Giovanidis. Acropolis Museum.

– In Ancient Athens, where women did not have citizen rights and opinion on politics (although there were some notable exemptions), the role of Antigone has shocked the audience. Which would be the modern face of Antigone in order to shock the Greek audience today?

The main idea of the play is where we can find ‘Antigone’ in modern Greek society. IF we can find her. Does she exist? I don’t know how important it is to shock the audience – if the audience can be shocked today. I’m afraid that there is a strong indifference to everything. It’s like people are tiered to bother about what’s going on. When I talk about indifference, I mean the absolute acceptance of the daily life that is imposed to us. I believe that it would be more important if we can find a modern ‘Antigone’ who can shock her self for a start.

– Which is the most dramatic moment in Antigone?

To me, the most dramatic moment in our performance is the chorus passage “Love undefeatable in battle” which is set to music by Thanasis Vlavianos and choreographed by Hermes Malkotsis. This is the dramatic climax of our performance.

– Have you completely changed your directing approach to a role, being influenced by the personality of an actor or an actress?

The renowned Greek director Volanakis used to say that it took him six months for the casting and one month for the rehearsals. Choosing an actor or an actress for a role is an important part of the procedure of a director’s work. Of course, I decide in advance the main points my approach to a play, but I let myself be very much influenced by the people I work with.

Which is your biggest dream? What would you like to remain from you in this world?

My dream is to feel complete. What I would like to stay from me in this world is my kids, my loves, my smile and my love for the best.

Info

  • The play has been performed in Mykonos island, on summer 2015 – Facebook
  • Translation and Direction: Lefteris Giovanidis – Set design: Constantinos Zamanis – Costume design: Ioanna Tsami -Music: Thanasis Vlavianos – Choreography: Ermis Malkotsis – Light design: Nikos Sotiropoulos – Assistant director: Danai Epithymiadi – Cast: Giannis Karaoulis, Calliope Simou, Alex Balamotis, Giorgos Economou, Virginia Tabaropoulou.

###

Cooking and composing with Imam Baildi

“We’ve cried on stage”

IB_band_photo_BOUQUET_2013_TassosVrettos

The music of mixing and matching

Imam Baildi is

a popular Southeast Mediterranean dish and also a Greek music band. The dish is a blend of tastes, vegetables and olive oil. The band has been launched in Athens, Greece in 2007.

picgJUqxs

What makes the band unique

is that young people, with various musical influences, re-interpret tradition and create a fresh different sound. Their music is a blend of ethnic rebetiko (outlaw Greek blues in the1930s), and other styles of old Greek music with new sounds and production techniques. They capture audiences from different countries, generations and with different musical taste.

So far…

  • they’ve released 3 albums,
  • performed in more than 22 countries, completed 4 European tours and played in major festivals like Montreal Jazz Festival, Rosklide, Sziget, Transmusicales de Rennes and Lowlands.
  • played support for Massive Attack, Ojos De Brujo and Gogol Bordello,
  • collaborated with LA hip-hoppers Delinquent Habits and Maxwell Wright of Ojos de Brujo fame, Barcelona’s flamenco/world/hip-hop darlings
IB_bandphoto2014_TassosVrettos

Members: Orestis and Lysandros Falireas, Rena Morfi, MC Yinka, Alexis Arapatsakos, Giannis Diskos, Periklis Aliopis, Lambis Kountourogiannis, Stelios Provis

In the music kitchen with Imam Baildi

Lysandros and Orestis Falireas, founders of the band, talk to Ino Cohen.

What identifies you as a band?

Our love for the aesthetics of old Greek music, and the way these sounds still work for all audiences when used together with new sounds. That, and our addiction to live performances.

What’s the first song you loved, as a kid?

What do you remember of your very first live performance?

That was back in school. A lot of stress, a set that turned out to be much longer than planned, feeling super cool after it was over.

What’s your favorite food?

Lahanodolmades/Λαχανοντολμάδες (minced meat dumplings wrapped in baggage leaf, with a creamy sauce)

You love to play when…

There are people you love in the audience.

Share a memory of one of your performances abroad…

One of our first major festivals was Roskilde (DK) in 2009. Festivals of that size usually have 10-12 stages, an audience of 100-150k and people will just run from one stage to the other to catch their favourite act. If there’s nothing they have planned to see at a specific moment, they’ll just walk from stage to stage checking out new stuff. We were on a 3k capacity stage, and of course no one new us in Denmark at the time. When we started there were less than 100 people in the audience, which looked like nothing given the size of the space. But gradually people started gathering, and at the end of the concert the place was almost full.

Live_BerlinSo36_2014_concertend_MauricioTorres

Some of us were crying on stage.

Have you ever cooked all together?

When we tour sometimes we have off days (days without a gig) and in these cases we often rent an appartment, as it is cheaper than paying for a hotel. In these cases we often cook for everyone, it’s usually something we look forward to while on tour.

Influence comes …

Unexpectedly and always at very unconvenient hours. We often have to get out of bed at 5 in the morning to record an idea.

Have you performed in countries where Imam Baildi is a popular dish, like Turkey?

Yes, we play often in Turkey. Also in Balkan countries.

How did you come up with this name?

Track titles usualy come from lyrics. But we did not write lyrics until very recently (in our last album there are two tracks with our lyrics), so, even before Imam Baildi, we used to give names of foods to tracks, because the production process is very similar to cooking. You try mixing things and sometimes it works, sometimes it doesn’t. So when the time came to chose a name for this project, we immediately thought of food, and we chose Imam Baildi in particular because it’s got something Eastern in it, but many Western European influences too, just like Greek music.

We wish to Imam Baildi group to become as popular and world-wide successful as the dish they’re named after!

Next concerts in Greece and abroad

###

Sophie Panourgias, designer, creator of Ethnik Ethik

and … a Gypset

Sophie has an open mind and a sharp eye. An open mind not only in her work and inspiration but also in all aspects of her life. And she has a sharp eye to spot the right details and combine different elements creating elegance and innovation.

1-Sophie-coat

Fair trade is responsible business

Why do you call your brand ‘Ethnik Ethik’?

Let me explain. I have a unique relationship with my material providers and business partners. I am a strong believer in fair trade. I give back to the people in India part of my profits. Because my earnings also belong to them since they make the materials I use, the basis of my clothes. I think this is not only fair but my obligation. To be clear, I’m not talking about ‘charity’ and ‘once off’ initiatives. I believe in people empowerment, so I give them money to do something important that can help them improve their lives on a permanent basis. For me, this is fair trade and responsible business. And it explains where the name of my brand comes from: Ethnic because I always loved multicultural clothes which are one of my sources of inspiration and Ethic. In addition, these two words are Greek which is also important for me, to include Greek names in my brand, and I also play with the letters ‘K’ instead of ‘C’. I’m proud of my origins.

Sophie's bag and Galipette

Sophie’s bag and Galipette

Tell us a bit about yourself… Where do you come from? Where have you lived?

I was born in Paris, France. I’ve travelled a lot and lived in different countries, France, Greece, Italy, Canada, the US… like a gypsy. I have Greek origins. So I grew up in a multicultural environment, listening to and speaking different languages. I have so many different influences that helped me develop my personal style and get inspirations from a variety of things, ideas, civilizations and people.

So, how many languages do you speak?

I speak fluently Greek, French, English and Italian. I’ve studied Spanish and German but I’m not so fluent, also Russian, Japanese and Portuguese.

Sophie's atelier in Paris

Sophie’s atelier in Paris

Your atelier and your products to me represent ‘the art of uniqueness’. How can you describe your products?

I make unique products. I’m not interested in mass production, these kind of clothes don’t represent me. Quality is one of my top priorities together with the design. And quality cannot be compromised. I like to make products tailored to the style and needs of my clients, ‘sur-mesure’. At the same time, I want them to be accessible and with value for money. I treat my clients, my material providers and my partners with honesty and respect.

I’ve noticed that you are truly interested in offering something special to your clients. What’s your relationship with them?

I have a unique relation with my clients. My goal is to act like a style advisor. As I am also a costume designer for theater, I enjoy giving my clients advise how to wear the clothes that I have designed.

1-Sophie 1-Sophie-back

How do you mix and match ethnic elements with classic elegance?

I believe in personal inspiration and individual empowerment. Ideas are everywhere, not only in department stores and fashion magazines. Multicultural costumes, are one of my big sources of inspiration. It’s almost like a never ending source of ideas, colors, fabrics, styles. It is amazing how much you can discover, how many ideas you can get by just looking at photographs of women’s clothes or by going to an exhibition. Having lived in Paris, I’m influenced by culture in general, so I need to put ‘culture’ in my clothes, such as a historical or ethnic influence. There has to be a ‘meaning’. I also like to mix fabrics, like my personality has different aspects, French, Indian and Greek.

For me, it’s ok to wear everything with anything. Mix and Match. There are no ‘faux pas’. One small detail, like a belt or a handbag, can change the whole outfit. So you can be ‘classic’ and wear one item that will make the difference.

1-costume-1 1-dress-detail

Talk to us about theatre, your other big source of inspiration?

I’ve study design of theatrical costumes in Paris and graduated from School of Theater Costume Design in Paris. During my studies, I learned how important it is to communicating through clothes and at the same time, I acquired the necessary technical skills.

Communication through clothes is the essence of the design of theatrical costumes. For example, during my studies, I’ve made costumes for the Ancient Greek tragedy ‘Ifigenia in Avlis’. I put chains in Agamemnon’s clothes to symbloze the conflicts and constrains he had, as a king and as a father at the same time. A theatrical costume is a communication statement. It enables not only the designer but also the actors to express themselves. Some of the costumes you see in my atelier, were part for my exams, in order to get my diploma.

1-bag-mac

Apart of your degree in theater costume, have you done any other studies relevant to your work?

I would say that my studies are complementary to my work and helped me in selling my work in the international market. I got a Bachelor of Arts in international business at George Washington University and then an MBA in Los Angeles, at the University of Southern California. When I had my son, I did a Masters degree in Education because I was very interested in that subject as well.

1-pins-bracelet

And how did you decide to become a clothes designer?

I always wanted to be a costume designer. It was my childhood dream that I had not realize when I was very young but I do it now and I’m happy! Now I think I’m in the right age to do it. Because it’s a difficult job that requires a lot of life experiences. So you see, it’s never too late. In general, I believe in doing anything you want and make your dream come true at any time. I believe in no limits in all aspects of life.

I'm a Gypset

I’m a Gypset

How would you describe yourself with one word?

I consider my self a ‘Gypset’. It is an unconventional, bohemian approach to life, experiencing different cultures and living with a down to earth ease.

The clothes and handbags of Sophie Panourgias are going to be soon in stores in Athens and the Greek islands. Currently, they are sold through her atelier in Paris.

###

Alex Kavvadias Ιt’s hard to pinpoint my identity or personality as a constant thing

“My relationship with music is forever.”
Photo: A. Kavvadias facebook page, edited by V.T.

1.  The challenge of doing different things…. When you create something different, it generally takes a while for people to like it and get their head around it. Not just in music, but across all sorts of industries, including architecture, design and art. Because it’s new and different, people don’t have a frame of reference to compare it to.

2.  Your comfort zone in music ….  I’d hate to have a comfort zone in music because it would make me feel lazy and uninspired. I’m always looking for new ideas, that’s what keeps it exciting.

3.  Inspiration comes from… keeping your eyes open to the details you find in every day life. It could be as simple as sitting on the beach and watching the motion of birds in flight, or the way a girl might sip on her orange juice. It’s not always found in art galleries. Life is one big gallery oozing inspiration.

4.  Are you searching your identity (as a personality or an artistc) or you ‘ve found it? My identity comes from my music and my musical style is always changing so it’s hard to pinpoint my identity or personality as a constant thing. I’d like to think of it as an ever-evolving project. I hate being classified in a genre.

5.  Do you dream? Have you ever been inspired by a dream?  Certainly. My dreams can be very inspiring. They are surreal moments in time, joined together in a random way which can prove very fertile for new ideas. I like to think of them as personal messages sent to me from a higher spiritual place.

6.  Do you become a different person when you perform?  When I perform, I live and breath the music. I try to perform both vocally and as a performance artist. The visual side is as important as my vocals.

7. What did inspire you in creating your new song? My inspiration for the song comes from older David Bowie songs and Queen. I was inspired by glam rock, rock-opera and contemporary sounds.This song has deepened my inner journey of self exploration. Specifically, through this journey of life I am increasingly realizing how important is it to connect to my inner child (the part of me that is pure,all knowing, playful, thinks big and enjoys life at the fullest),the guide in the process of identifying, connecting to and embracing all the different aspects of my self and different types of people. This ultimately enhances communal harmony and unity. This is the most empowering thing we can do. The video tries to express these ideas

8.  Do you imagine yourself as a classical Opera singer? Which Opera would you like to be in? I like the story of Midsummer Night’s Dream. I’d be up for doing that and I could be Theseus, the Duke of Athens 🙂

9.  Your relationship with music is… My relationship with music is forever. It’s a major part of my life and what excites me when I wake up in the morning. I couldn’t imagine life without music, it drives me in so many ways.

10.  Who is your God of Music? Apollo? David Bowie? Freddy Mercury?  I would say that Freddy Mercury has always been one of my idols. There are many reasons why and I could probably talk to you about him for hours. His music is timeless. It’s art and will forever be referenced.

+1  What is the one thing that you want people to know about you? To be remembered as… Someone who brings joy and a different perspective to people’s lives through music.

###

Angel Lo Verde

A story of rythm and melodies

Angel-quitar

Lo Verde is my mother’s last name. She’s Sicilian. She has a good voice and loves music. So when my father met her, he played the guitar and sang serenades to court her. I wouldn’t say that I come from a musical family. From my father’s side, they’re all doctors. Only my uncle was a musician – classical music.

Music was my life ever since I was a baby. My mother used to place a small radio in my cradle to keep me calm and help me fall asleep. Melodies and songs were inside my mind.

1476403_10201731374660339_1288530554_n

I played with dolls, slept with my staffed animals and loved to sing.

One day, when I was 12 years old, my friend said ‘let’s play that we are a girls band and have your father shoot a video of us with his camera!” So each of us took a different toy organ and pretended to play it.

I chose a small plastic guitar.

And then I saw my reflection in the mirror. That was It. I knew it, right then, that’s what I wanted. Do the real thing, play the guitar. Sing. Make music. I tried to study at the conservatorium but quit after the next couple of days. I did not want to waist any time learning notes, theories. I wanted action, to be able to produce exactly what I had in mind. So I started learning the guitar by my self. That was hard. I didn’t have anyone to show me how to do it and back then there was no Youtube. It demanded a lot of persistence, patience and most of all, self-discipline. And hours, hours, hours of studying alone until my hands bleed.

I told my parents that I wanted to be a musician. They told me to forget about it, artists die penniless. Then I said ok, I’m going to be an athlete. I admired the way athletes train, it’s kind of similar with the hardships that musicians go through. So I started going to the stadium and practicing 100 and 200 meters run. Then suddenly something happened that disappointed me and I realized that I couldn’t go on with this. And again, I told my parents I was going to be a musician. But this time, there was no going back.

My first band was The Plugs. Then I jointed the Meanie Geanies, a girls’ band. I was sixteen and the youngest.

The Greek music scene is a man’s world. It doesn’t take long to realize that. Unlike what’s happening abroad, here the majority of musicians are men. Sometimes they are hesitant to accept a woman in a band. But then we get along fine and we hang out. I’ve even heard compliments like “Oh, dude you play cool, you play like a real man”… Well, I hate that. But I’m kinda one of the guys and got used to that. When a woman comes in the studio, we immediately connect – girl power and solidarity.

I play bass, percussions and guitar, and I sing. My last band was called Angel Lo Verde and Satyros Larousse. I came to that name paraphrasing funny versions of Papyrus Larousse. (There’s something haunting in both these names, people keep spelling them wrong… even in this blog there is a small mistake) But then I could not be a Satyre, so I’ve added my own name. Now I work solo, composing and recording music, while I also play with 3 bands.

My biggest obstacle is money. I wanna do so many things, travel and play music, work abroad. But still I have many obligations here, so it’s very difficult for me to save some money to do all those things. I’m so disappointed with Greece, there’s no ‘culture’. Musicians and artists in general don’t have any opportunities.

I live and breath music. All the time. I work for hours, I’m a perfectionist. When I take a break is to ‘clear my ears’, stay quiet until I hear again my song with a fresh mind. I’m a morning person. I spend most of my time in our studio. This is my world. I know its kinda dark but I have photophobia so I’m comfortable in the dark.

IMG_3531

Inside our studio

I live with one Man and one cat. My cat often has visitors, his friends, his girlfriends, his children. I used to have a dog. Seth was my son, my friend, my guardian angel. I lost him 3 years ago and I miss him so much. But that’s another story.

Angel Lo Verde website

###

Soti Triantafillou:

“I’ m kind of stuck with people who turn into ghosts.”

Photo exclusively for inocohen
Strike a pose
I wrote my book “Σπάνιες Γαίες” listening to rock radio stations on the Internet. Rock ‘ Roll is dying for me: the bands I’ve been listen to are growing old or crawl up and die.
I haven’t replaced them with younger ones. I am kind of stuck with people who turn into ghosts. Every time I buy tickets for a concert I cross my fingers: “I hope he makes it through the show.”
Last year Alvin Lee didn’t make it: he was supposed to play with Johnny Winter but he passed on a OR table so I saw only Johnny Winter. And Aretha Franklin’s concert in New York was a fiasco: it lasted less than an hour and it seemed to me like some sort of Las Vegas show, something that could be hosted at the Caesar’s.
I shouldn’t complain: the music is there for the taking and people who are willing to search come up with wonderful new material.
Thing is, I don’t want to search: I want the old performers to live forever. I have stored thousands of songs that could last a lifetime – no need for seeking out new ones.
Σπάνιες Γαίες
Τατουάζ: 4 τον αριθμό... Photo: S.T.
Τατουάζ: 4 τον αριθμό… Photo: S.T.

Η ιδέα για τις “Σπάνιες γαίες” είναι παλιά – από τότε που σπούδαζα Ιστορία με τον Μark Ferro. Έτσι γεννήθηκε το “Εργοστάσιο των μολυβιών” και οι “Σπάνιες γαίες”. Ασχολούμαι με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης και, όπως πάντα, προσπαθώ να καταλάβω.

Τι συνέβη; Γιατί η ανθρώπινη φύση εκδηλώνεται όπως εκδηλώνεται; Πώς τόσοι άνθρωποι στη Δύση έγιναν “χρήσιμοι ηλίθιοι” του σταλινικού καθεστώτος; Γιατί ο σταλινισμός, αντίθετα από τον ναζισμό, προκαλεί, μεταξύ άλλων, κάποια γέλια; Πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η σοβιετική εμπειρία σήμερα; Τέτοια είναι τα ερωτήματα πίσω από το αυτό το μυθιστόρημα που αφηγείται την ιστορία ενός χημικού ορυκτολόγου που δουλεύει σαν κλόουν στα τσίρκα.  Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για μια τραγωδία την οποία αφηγούμαι με ψευτο-ελαφρό ύφος.
  • Το βιβλίο που δεν έγραψα είναι μια ιστορία για το Ντητρόιτ, μια πόλη ανάπηρη
  • Δεν μιλάω με ήρωες βιβλίων, ούτε φωνές ακούω!
  • Θα ήθελα να ζούσα μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα – από περιέργεια. Αλλά δεν θα ήθελα να ξυπνήσω πουθενά αλλού εκτός από το κρεβάτι μου. Δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις.
  • (Ονειρεύεσαι;) Όχι, προτιμώ να σκέφτομαι. Καμιά φορά, όπως όλοι οι άνθρωποι, απωθώ τις δυσάρεστες σκέψεις.
  • Σκέφτομαι πολύ τη νύχτα. Συχνά ξυπνάω με καινούργιες ιδέες.
  • Αυτές τις μέρες βρίσκομαι μακριά από τον ροκ κόσμο.

 ###

Tamuz Nissim:

The Muse* of the Mediterranean

(Note by Ino Cohen: When I chose this title, Tamuz laughed and said “I guess you call me ‘Muse’ without knowing that my nickname is Muza, which in Hebrew means Muse.)

The first song I sang was.… Israeli “Yakinton”. When I was 6 years old I danced solo to this song at a party. My mom, who is a dancer and choreographer, helped me to prepare. I remember that singing the song was more appealing than dancing to it. A few years ago I wrote a Jazz arrangement of this song.

Photo: T.N.

“My early childhood years were great. My family is artistic and my parents encouraged me a lot to be creative.” Photo: T.Nissim page

With my family we played, sang, danced, read, wrote, jumped and cooked. When school started some children didn’t really understand my dancing and singing background; I felt very lonely at times. My best fairytale as a child was… “Little mermaid”; probably because she was singing. I remember preferring the tragic ending, where she becomes the foam of the waves, over Disney’ s happy end. Another tale is “The Wizard of Oz”, also because of the songs, especially “Somewhere Over the Rainbow”. Maybe I liked these tales so much because I dreamed as a child to travel over the rainbow, or to step out of the ocean to discover new worlds.

The first song I sang on stage was “Spinning Wheel” by Blood, Sweat & Tears. I was 14, and I was playing classical piano at school. I asked to sing with the school’s Jazz band for a concert without thinking too much about it. This concert was a turning point; right then on stage I understood that singing was my greatest passion.

Photo: T.N.

“As a child I was always singing. Along to songs, by myself, and melodies I invented on the piano.” Photo: T.Nissim page

My influences come from… everything in life: the city sounds, the waves of the sea, colors, rain, a smile, a tear, books I read, people I see in the metro, people I know and how they make me feel; love and its many faces, disappointments, struggles, happiness, imagination, my cat, Allen Guinsberg ,Yehuda Amichai, Joni Mitchell, Bach, Satie, Yoni Rechter, Tom Waits and lots of Jazz music. Sometimes I ask myself: “Why Jazz?”, but then I hear Ellington or Monk or Sarah Vaughan, Billie Holiday, Mingus or Parker and I feel all warm and happy inside. I feel that I’m home. So yeah…Jazz works for me.

For as long as I can remember I was magnetized by the stage until it became an inseparable part of my life. My mother is a dancer and I grew up at the back stage of the theatre where she performed. Even back then I embraced every opportunity to get on stage. Later, when I started to play the piano and sing I realized that my way to express and communicate (on and off stage) is through music. I would also like to get the chance to do more acting. The musical we presented last winter in Athens was my first official acting gig. It was a great experience and for sure it will not be the last.

When I perform a song… I want to live it, feel it and sing it as if it’s the first time, almost as if the song is being written at this very moment.

Photo by V.T.
Photo by V.T.

The song I wish I had written is... “A song for you”, by Leon Russel. Lately I hear it and play it a lot. The last refrain “I love you in a place where there’s no space and time, I love you for my life, you are a friend of mine, and when our life is over, remember when we were together, we were alone and I was singing this song for you’’ makes me shiver each time I hear it. When I play this song I feel the need to keep it simple and give it the respect it deserves. Another song I love is “Stardust” by Hoagy Carmichael. It has an amazing combination of harmony, melody and lyrics. I think many Jazz musicians would like to have written “Stardust”, especially its verse.

The musicians that I admire are… Billie Holiday, Abbey Lincoln, Miles Davis, Nina Simone, Sarah Vaughan, Duke Ellington, Benny Goodman, Bill Evans and many more. I also admire musicians who are not afraid to speak up, musicians who do good with their art, who bring people together through a song and give a message of peace and equality.

Singing and acting are …. Fun! And very rewarding; writing music too. You go through a process of practicing and writing, training the voice, composing, arranging and working with other musicians. This work never ends, but when you get the chance to perform on stage and share what you were working on it’s the cherry on the pie.

I find Athens rough around the edges, yet beautiful. The place where I feel at home is… Tel Aviv, the place where I grew up, where my family lives; I have so many memories from every street corner. If you put red shoes on my feet and ask me to close my eyes and say: “There is no place like home”, no doubt Tel Aviv is where the shoes will take me too. Having said that I like traveling and I can easily adjust to different places. When I’m surrounded by people I love and who care for me it’s easy to feel at home. Comparing Holland, where I lived and studied for 4 years, to Greece I can say that the sun helps a lot. I don’t think I could feel at home at a place where it’s always cold and cloudy.

Photo: T. Nissim

Photo: T. Nissim “A view from my room in Tel Aviv”

Singing Greek songs for me isA new experience, I usually sing in English and Hebrew. I got the chance to sing Greek songs in two occasions. The first time was at a party of the Israeli Embassy of Athens in 2011. I sang in Hebrew, Ladino and Greek. The Greek song was ‘Kanarini Mou Gliko’ by Rosa Ashkenazi. Two summers ago I had the pleasure of meeting Martha Mavroidi, a great singer and musician, who sings traditional Greek and Balkan music. A spontaneous jam led to a wonderful collaboration and a concert at a festival in Israel. For this project we sang, Martha and I, songs in Hebrew, Ladino, Greek and our original compositions. The similarities I see in the Mediterranean cultures are...warm and open hearts, smiling faces in the street, straightforwardness, great food.

My ‘music’ relationship with Giorgos is… inspiring. I think it’s not an obvious thing that two people who are close to each other will necessarily be also a good “couple” in music. But in our case it works, because we have slightly different taste in music and we open each other’s minds and ears to new styles and different ways of playing and singing. We practice together and intrigue each other musically all the time. I admire Giorgos as a guitarist and as a composer. Playing with him is a pleasure. He composes beautiful melodies and is a great listener! Sometimes I feel as if he can read my mind, knowing what I’m gonna solo next and responding to it.

Sometimes I feel as if he can read my mind” Photo by V.T.

The one thing that I want people to remember me for is… my songs. And they can also remember how I sing them it will make me the happiest person in the world.

The most important lesson I’ve learned is….“Never to fall, but if you do, get back on your feet.”

“Never to fall, but if you do, get back on your feet.”

What gives me strength is… Will it be a cliché to say music and love? There is so much beautiful music around us. It can fit to every mood, give comfort and happiness. If I think about the most difficult times of my life, there was always a song that helped me to go through them. And if there was no song, then I wrote one. And having someone you love, someone to be there for you when you most need it. To be for you a “bridge over troubled water”.

###

Efi Koutsoureli.: 

“Freedom comes with a price”

With a 30 years experience in tn IT market, Efi Koutsoureli. has seen it all. All? Not just yet. She’s strong, cool and has something to state. Exclusively for Ino Cohen.

Now listen.  

EfiK
Flexibility is a virtue, not a value.

What was The event/product that completely changed the IT industry?  iphone of course. All the rest followed.

The one thing that fascinates you about Steve Jobs…  It is the revolutionary spirit and his vision. He shows a way and overthrew an entire industry.

Is Silicon Valley a thrill living up its reputation? Working in S.V. especially for foreigners,  it is like living their dream. They talk about a fascinating world with innovative thinking, working on advanced projects that excite our imagination in a unique working environment.

Has the Greek market realized what’s happening in the rest of the world? Greeks always somehow acting as if they are the center of the world. Why should have to change now, as they are always within?  In virtual reality I mean.

What’s the real value of flexibility? What does flexibility mean to you? Flexibility, in the broad sense is the first issue for the survival. It is a virtue, but not a value.

The one thing you would never compromise is… Stop breathing of course. All the rest are more simple.

###

Noelle Baxer: The marbles at the British museum are not independent

3 facts that connect the tomb in Amfipolis with Alexander the Great:

  1. The masonry of the dome
  2. The art of sculpture the Caryatids
  3. The mosaic with Pluto, Persephone and Hermes. The technique and the use of such symbols.
Column 2

The One reason why the Parthenon marbles should be reunited

It doesn’t mater if they were stolen, bought or where they legally belong. What maters is that today, a historical monument remains incomplete and needs those marbles to become ‘whole’ again.  

If all the Parthenon was at the British Museum it wouldn’t be the same. The Pergamon temple is in Berlin. There are ‘independent’ Ancient Greek statues all over the world. But this is the critical argument: The marbles at the British museum are not independent. They belong to a monument (not to a nation, let’s not fight over this). They belong to a whole that now is brutally cut. We, the modern civilazed societies, are trying to resolve such deficiencies. If that’s not the case in Parthenon, then we are hypocrites and morally deficient. Not us! Those who don’t let the marbles be reunited.

*Noelle Baxer is an archeologist and a writer: http://noellebaxer.psichogios.gr

Για την Αμφίπολη και τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

10704061_10152423852809205_1954493842453878864_n

Noelle Baxer: Ο τάφος αυτός κατασκευάστηκε για να είναι σπουδαίος

3 λόγοι γιατί ο τάφος στην Αμφίπολη είναι σημαντικός για την ιστορία:

  1. Γιατί βάζει ακόμη ένα κομματάκι στο παζλ του παρελθόντος.
  2. Γιατί κτίστηκε για να είναι σημαντικός! Με αυτό το σκοπό κατασκευάστηκε, για να είναι σπουδαίος. Έχουν σημασία τα υλικά, το μέγεθος, το κόστος, ο εσωτερικός διάκοσμος.
  3. Λόγω της σχέσης του με τον Μέγα Αλέξανδρο (έστω την δυναστεία του).

3 γεγονότα που συνδέουν τον τάφο με την περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου:

  1. Η τοιχοδομία της θόλου
  2. Η γλυπτική τεχνική των «Καρυάτιδων»
  3. Το ψηφιδωτό με τον Πλούτωνα, την Περσεφόνη και τον Ερμή. Η τεχνική και χρήση αυτών των συμβόλων.
Καρυάτιδες-1

Ο βασικός λόγος για την επανένωση των μαρμάρων του Παρθενώνα

Δεν έχει σημασία αν κλάπηκαν, αγοράστηκαν ή πού νομικά ανήκουν. Σημασία έχει πως σήμερα ένα ιστορικό μνημείο στέκει λειψό και χρειάζεται τα μάρμαρά του αυτά ώστε να συμπληρωθεί.

Εάν ήταν όλος ο Παρθενώνας στο Βρετανικό Μουσείο δεν θα ήταν το ίδιο. Και ο ναός της Περγάμου βρίσκεται στημένος σε άλλον γεωγραφικό τόπο. «Αυτόνομα» αρχαία ελληνικά αγάλματα είναι γεμάτος ο κόσμος. Το κρίσιμο επιχείρημα είναι αυτό: Πως τα μάρμαρα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο δεν είναι αυτόνομα και αυτοδύναμα όπως κάποιο (μεμονωμένο) άγαλμα. Ανήκουν σε ένα μνημείο (κι όχι σε έναν λαό, για να μαλώνουμε). Ανήκουν σε ένα «όλον» που τώρα είναι ελλειματικό. Οι σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες προσπαθούμε να διορθώνουμε τις ελλείψεις. Εάν δεν ισχύει και για τον Παρθενώνα αυτό, τότε είμαστε υποκριτές. ‘Οχι εμείς! Όποιος δεν αφήνει να ισχύει και για τον Παρθενώνα.

*Η Noelle Baxer είναι συγγραφέας και αρχαιολόγος: http://noellebaxer.psichogios.gr

###

 Σταύρος Λογαρίδης:

“Μπορεί να εξελίσσομαι, να αλλάζω, αλλά μέσα μου ώρες-ώρες νιώθω ότι είμαι το ίδιο μικρό παιδί.”

Γεννήθηκα σε μια ελληνική συνοικία της Κωνσταντινούπολης. Εγώ τη λέω «Πόλη» όταν μιλάω με όσους έχουμε την ίδια καταγωγή. Στους Έλληνες από την Ελλάδα τη λέω «Κωσταντινούπολη», γιατί συχνά δεν καταλαβαίνουνε. Να σκεφτείς, όταν ήρθα στην Ελλάδα το ’68 μου λέγανε ότι είμαι από την Τουρκία. Όχι, απαντούσα, εγώ είμαι από την Κωνστντινούπολη. Σήμερα έχω πολλούς φίλους από εκεί, Έλληνες, Τούρκους και Εβραίους.

Photo from St. Logaridis fb page
Photo: St. Logaridis fb page

Μέσα στο σπίτι μιλάγαμε μόνο Ελληνικά και αυτά ήξερα μέχρι τεσσάρων χρονών. Έξω βέβαια άκουγα Τούρκικα και τα είχε συνηθίσει το αυτί μου. Έπαθα μεγάλο σοκ όταν η μητέρα μου πήγε να μου μιλήσει Γαλλικά, για να τα μάθω, κι’ εγώ έβαλα τα κλάμματα. Τρόμαξα πως έτσι ξαφνικά η μητέρα μου μου μίλαγε σε περίεργη γλώσσα που δεν είχα ξανακούσει… Ένα τραγούδι τότε που με στενοχωρούσε ήταν τα Καβουράκια κι’ έκλαιγα όταν το άκουγα γιατί λυπόμουνα τα καβουράκια, ενώ η μητέρα μου γέλαγε της φαινότανε αστείο.

AB

Η μουσική όπου κι’ αν με πήγε, με πήγε με τρόπο φυσικό. Είναι μέσα στο DNA, ο παππούς μου και ο πατέρας μου είχανε σχέση με τη μουσική. Είναι κι’ αυτοί άνθρωποι που άφησαν το στίγμα τους απάνω μου, το ίδιο και συνεργάτες μου όπως ο Κώστας Φέρης.

Το πρώτο μου γκρουπ ήταν οι Spinx, το 1968. Είμαστε μια παρέα πιτσιρικάδες Έλληνες της Πόλης και κατεβήκαμε σε ένα μουσικό διαγωνισμό της Χουριέτ για νέα συγκροτήματα. Δηλώσαμε τούρκικα ονόματα για ευνόητους λόγους. Μας πήρανε χαμπάρι αφού παίξαμε. Εδώ τους παραδέχομαι, δεν άλλαξαν τα αποτελέσματα, δεν έβγαλαν πρώτους Τούρκους, βέβαια κάνανε πιο σύντομη την τελετή απονομής. Το βραβείο όμως έμεινε δικό μας. Το άρθρο της εφημερίδας είχε τη φωτογραφία μας και τον τίτλο «Μη Μουσουλμάνοι».

Photo: St. Logaridis fb page
Photo: St. L.

Ένα περίεργο πράγμα στους Τούρκους είναι ότι στην τέχνη ειδικά συγχωρούνε, ανέχονται το διαφορετικό, γουστάρουνε την ελληνική μουσική, τους Έλληνες τραγουδιστές, ξέρουνε και τη τζαζ. Ενώ οι ίδιοι δεν έχουν φτιάξει καθαρά δικό τους πολιτισμό, δεν έχουν δημιουργήσει δικές τους πόλεις, έχουν μια τάση να αφομιώνουν τις κουλτούρες άλλων λαών. Εκεί βρίσκεται η εξέλιξη, στην αλλαγή, στην ενσωμάτωση του διαφορετικού και κατά συνέπεια στη δημιουργία του καινούργιου μέσα από διαφορετικές επιρροές. Όπως και στη μουσική. Έχω ακούσματα από διάφορα είδη, εκκλησιαστική, δημοτικά, τζαζ…

Photo by V.T.
Photo by V.T.

Ήμουνα 15, μέναμε τότε στο Ταξίμ και μόλις είχαμε πάρει το βραβείο ήμουνα στα πάνω μου. Αποφάσισα να σηκωθώ να φύγω εκείνη τη στιγμή, να πάω στην Ελλάδα να δω τι θα κάνω, να κλείσει αυτός ο κύκλος. Αν έμενα στην Τουρκία, θα έπρεπε να πάω φαντάρος. Γι’ αυτό όταν έφυγα, για ένα χρονικό διάστημα δεν μπορούσα να γυρίσω, αλλά τώρα πλέον μπορώ να πάω. Όλη την πόλη τη νιώθω δικό μου μέρος, δηλαδή τις παλιές γειτονιές που έχουν μείνει ίδιες. Είναι πόλη που δεν αλειώνεται εύκολα, είναι και οι νόμοι τέτοιοι που δεν το επιτρέπουν.

Η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου έγινε όταν συνάντησα τους Poll, η μεγάλη έκπληξη ήταν όταν παίζαμε με τα παιδιά.

Στην αρχή είχα ενδιασμούς και έλεγα ότι για να γίνει ένα συγκρότημα πρέπει τα μέλη να είναι φίλοι μεταξύ τους. Στην πορεία αναθεώρησα –αν και δικαιώθηκα εν μέρει- γιατί έχω δει και μπάντες που παίζουνε φανταστικά σαν ομάδα για χρόνια, χωρίς να είναι στη ζωή τους φίλοι. Εμείς τώρα με τα άλλα μέλη των Poll, έχουμε ακόμα επαφή, αν και υπήρξαν περίοδοι που είχαμε κόψει για πολλά χρόνια, μετά ξαναβρισκόμαστε. Όταν ξεκόψαμε σαν συγκρότημα και ακολούθησα τη δική μου πορεία, δεν ήταν για μένα μια μεγάλη στροφή. Επειδή ήταν κάτι που επιδίωξα εγώ και το έβλεπα μπροστά μου σαν στόχο, αυτό ήτανε σαν μια συνέχεια.

Το «Ακρίτας» ήτανε μια ωραία δουλειά. Πιάνο έπαιζε ο Άρης Τασούλης, τους στίχους είχε γράψει ο Κώστας Φέρης. Εγώ δεν γράφω στίχους, δεν μ’ αρέσει πολύ. Κυρίως έχω μελοποιήσει ελληνικό στίχο, ένα-δύο τραγούδια στα αγγλικά έχω γράψει εγώ και μία φίλη μου πριν από 25-30 χρόνια, στο Μαυρόασπρο το άλμπουμ, μέχρι εκεί. Αλλά γενικά με το στίχο η σχέση μου είναι προσωπική, έχω γράψει μόνο πράγματα που αφορούν εμένα, που άμα τα ακούσει κάποιος δεν θα καταλάβει (ή θα νομίζει ότι κατάλαβε). Και φυσικά το παν είναι ο τρόπος που γράφεις, όχι τόσο το τι γράφεις. Θα μπορούσες να γράψεις κάτι πάρα πολύ απλό με ένα τρόπο που να το φέρνει σε επίπεδο της τέχνης.

Όταν γράφαμε το Ακρίτας, ήταν μία περίοδος της ζωής μου «έγκυος». Έγινα μπαμπάς 19 χρονών. Εγώ συνέχεια μελέταγα, μελέταγα, μελέταγα… Αυτό θυμάμαι, πολύ μελέτη, στούντιο, η Σούζυ έγκυος και τα τρελλά του Άρη Τασούλη. Ήτανε μια θυελώδης περίοδος, γιατί τότε ο Άρης είχε μια κοπέλα η οποία τον τρέλλαινε και μετά αυτός τρέλλαινε και μας, δεν ερχότανε στα ραντεβού και οι πρόβες αργούσανε. Παρόλο που αυτή ήτανε πολύ καλό παιδί, τον αποσυντόνιζε, τον τρέλλαινε. Και εκείνη την εποχή η τρέλλα ήτανε αποδεκτή, δεν ήτανε κάτι το οποίο το φοβόσουνα τόσο πολύ, όπως σήμερα. Εμένα ακόμα μ’ αρέσουν οι μουρλοί άνθρωποι.

Photo: St. L.
Photo: St. L.

Όλα αυτά τα χρόνια νιώθω ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος, αλλαγμένος, σε ορισμένα πράγματα προς το καλύτερο και σε άλλα προς το δυσκολότερο. Δηλαδή ορισμένα πράγματα έχουν καλυτερεύσει στη ζωή μου, κι’ άλλα έχουν δυσκολέψει. Αλλά συνήθως από αυτά που με δυσκολεύουνε μαθαίνω. Είναι αυτό μια συνεχής διαδικασία. Δεν έχω κάποιο μεγαλύτερο μάθημα στη ζωή μου που συνήθως είναι συνώνυμο με το πάθημα, δεν το έχω πάρει ακόμα, γιατί μυαλό δεν έχω βάλει.

Μπορεί να εξελίσσομαι, να αλλάζω, αλλά μέσα μου ώρες-ώρες νιώθω ότι είμαι το ίδιο μικρό παιδί ή ο έφηβος, υπάρχουν κάποιες στιγμές που παθαίνω «ένα τσαφ!» μια αναλαμπή για ένα δευτερόλεπτο και αισθάνομαι σα να είμαι 18. Αυτό είναι που εννοώ ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος, μπορεί προς τα έξω σίγουρα να έχω αλλάξει, αλλά από μέσα η ψυχή μου είναι ίδια.

Photo: St. L.
Photo: St. L.

Νομίζω πάντως ότι αλλάζουμε προς το καλύτερο. Μεγαλώνοντας έχεις πιο πολύ υπομονή, πιο δεκτικότητα. Γιατί πιστεύω πως η φύση σου δίνει τόσα χρόνια όσα για να καταλάβεις τι θέλεις, και μόλις αρχίζεις να συνειδητοποιείσαι, λίγο να συμφιλιώνεσαι με τον εαυτό σου, τότε αρχίζουνε κάτι περίεργα, αρρώστιες... Δεν σου αφήνει ένα περιθώριο να το ζήσεις και να το χαρείς αυτό.

Δε λέω να ζούσαμε 200 χρόνια και άλλα τρελλά πράγματα. Μέχρι τα 40-50 περίπου καταλαβαίνεις τι σου γίνεται. Σου μένουν από τα 50 μέχρι τα 80 για να ευχαριστηθείς αυτά που κατάλαβες και τότε πάνω στο καλύτερο, αρχίζει η φθορά. Σα να σου λέει «όχι ρε πούστη, δεν θα ολοκληρωθείς». Εκεί που είσαι στο τσακ να συμφιλιωθείς με την όλη κατάσταση και να ηρεμίσεις, σα να σε περιμένει κάποιος στη γωνία για να στη φέρει. Όμως, μου φαίνεται ότι όλο αυτό το πράγμα έχει τελικά μια δικαιοσύνη. Γιατί όσο πιο πολύ μαθαίνεις, ίσως τόσο πιο πολύ να πλησιάζεις στον κανόνα αυτό που απαγορεύει να ξέρεις.

Photo: St. L.
Photo: St. L.

Αυτές οι σκέψεις μου βγήκανε μέσα από τη θρησκεία, όχι με έννοια την κοινωνική αλλά με τη βαθύτερη. Ένας άνθρωπος που ψάχνει, μέσα από ένα δόγμα μπορεί να βγάλει μια ελεύθερη σκέψη και να τη δουλέψει μέσα του. Το πιστεύω. Γιατί αλλιώς πώς να δικαιώσω ένα Θεό που μου στερεί την ολοκλήρωση. Εκτός και αν όλο αυτό είναι περαστικό. Δεν ξέρω.

Εγώ με τη θρησκεία πάντα έχω μια σχέση, δεν είναι τυπική, τυπολατρική. Προτιμώ την Ορθόδοξη Χριστιανική γιατί έχει επίκεντρο τον άνθρωπο, την αγάπη και την ελευθερία, κι’ αυτό μου πάει. Δεν πιστεύω σε θεωρίες όπως του ινδουϊσμού και επόμενες ζωές που θα ξαναγεννηθούμε γάτες ή δέντρα. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Αυτό που με αφορά είναι τι θα συμβεί σε μένα, αν υπάρχει όντως μετά θάνατον ζωή κι’ αν θα μπορέσω να βρω τις απαντήσεις, για τη Γνώση.

Επειδή πιστεύω ότι αυτός ο οποίος μπερδεύεται με τη θρησκεία πολύ βαθειά, αν την παίρνει πολύ στα σοβαρά μπορεί να «αλλοπαρθεί» να μπει σε περίεργα ψυχικά μέρη που έχουν και παγίδες. Γι’ αυτό και το κάνω όσο πιο ρηχά γίνεται. Γιατί εγώ δεν είμαι σε θέση να διαχειριστώ τόσο βαθειές καταστάσεις, δεν ξέρεις που ανοίγεσαι. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν όρια, ότι βλέπουμε συγκεκριμένα πράγματα και όχι όλο το φάσμα του φωτός. Δηλαδή το «λάθος» που βλέπουμε είναι η σωστή οπτική γωνία.  

Για ένα πράγμα που θέλω να με θυμούνται είναι ότι γράφω καλή μουσική αλλά και ότι μαγειρεύω καλά. Δεν εννοώ ότι βάζω κατσαρόλες κάθε μέρα σαν τη νοικοκυρά, αλλά γουστάρω το μαγείρεμα και όταν το κάνω, το κάνω καλά.

Photo: St.L.
Photo: St.L.

###

Τάκης Γιαννούτσος:

“Δε βρίσκω μεγαλύτερο προτέρημα σε έναν άνθρωπο, από το να ξέρει και να μπορεί να ακούει”

Το όνομά μου είναι Τάκης Γιαννούτσος. Το γυροφέρνω μαζί μου χρόνια τώρα.

Photo from TG facebook album

Το όνομά μου είναι Τάκης Γιαννούτσος. Το γυροφέρνω μαζί μου χρόνια τώρα.

1.  Όταν έμαθα ότι εκεί που ήτανε παλιά το Ρόδον σήμερα υπάρχει σουπερμάρκετ… μπήκα με τη μία μέσα και άρχισα να σκέφτομαι τι υπήρχε πού. Στο βάθος, στα ψυγεία με τα γάλατα, ήταν οι σκάλες που οδηγούσαν στα καμαρίνια, εκεί που είχα γνωρίσει τους Ramones, τους Wipers, τους Godfathers, τους Stranglers και τόσους άλλους που είχαμε μοιραστεί το ίδιο δωματιάκι όταν ανοίγαμε τις συναυλίες τους. Στο παταράκι με τα χαρτικά ήταν ο Γιώργος με την κονσόλα του, δεξιά κι αριστερά στα όσπρια και τα απορρυπαντικά ήταν τα bar με την Έλλη, τον Ντάνυ και τα άλλα παιδιά. Στην είσοδο δε, ακόμα μυρίζει το άρωμα του Δασκαλόπουλου.

Photo from T.G. facebook

Photo from T.G. facebook

2. Την πρώτη φορά που άκουσα Nick Caveσοκαρίστηκα. Έβαλα όλο μου τον εαυτό μέσα σ’ αυτό που έβλεπα και άκουγα. Πολύ απλά, αυτός θα ήθελα να ήμουν εγώ, με αυτό το group θα ήθελα να παίζω εγώ, αυτά τα τραγούδια θα ήθελα να έχω γράψει εγώ, αυτή τη ζωή θα ήθελα να κάνω εγώ.

Απλά, αυτός ήθελα να είμαι εγώ. Photo from TG facebook

Απλά, αυτός ήθελα να είμαι εγώ.
Photo from TG facebook

3. Από την εποχή που έκανα τη θητεία μου στο Ναυτικό έμαθα … ότι «η μαλακία και το γούστο πληρώνεται» όπως έλεγε ένας καραβανάς, κάθε φορά που ήθελε να τιμωρήσει κάποιον. Πλήρωσα τη μαλακία μου να πάω φαντάρος, με 25 μήνες βαρετής και ανιαρής θητείας.

4. Τη στιγμή που ξύπνησα στο νοσοκομείο μετά το ατύχημαδεν αναρωτήθηκα τι κάνουν τα παιδιά μου, δε ζήτησα να ακούσω Cave και δεν ήθελα να παίξω drums. Εκεί κατάλαβα ότι ήμουν χάλια.

5. Στις συναυλίες που παίζαμε παλιά, μας πετάγανε διάφορα, κι’ αν δεν έπεφταν αρκετά δίφραγκα, ένιωθα ότι δεν πήγαμε καλά… βέβαια κι όταν έπεφταν πολλά, πάλι ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Γενικά δεν μπόρεσα να ποτέ να μπω στο μυαλό του ανθρώπου που ήταν κάτω και μας έβλεπε. Ζούσα πάντα το ‘πάνω στη σκηνή’ και αυτό είναι η μαγεία.

6. Από την ελληνική ροκ σκηνή δεν θα ξεχάσωτον Πήγασο. Εκεί και μόνο εκεί μπορείς να μιλήσεις για underground μουσική σκηνή.

7. Μπαίνοντας στο Καλλιμάρμαρο για το Rock in Athens ένιωσα… ότι καλύτερα θα ήταν να ήμουν επάνω στη σκηνή και να παίζω drums με τους Clash, παρά να είμαι από κάτω και να τους χαζεύω με το στόμα ανοιχτό.

8. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν …. το Slow Train Coming του Bob Dylan, από το Δισκόραμα στη Σωκράτους. 210 δραχμές τότε, μιας και δεν ήταν εισαγωγής (που είχε 300…)

Deciding America’s future from Amsterdam and to Paris And there's a slow, slow train comin

Deciding America’s future from Amsterdam and to Paris
And there’s a slow, slow train comin

http://www.bobdylan.com/us/songs/slow-train

9. Ξεκίνησα να κάνω εκπομπές πρωινά … όταν είχε κλείσει ο βραδινός ραδιοφωνικός μου κύκλος με τα Βαρέα Ανθυγιεινά στον Rock FM, το ‘90 κάτι. Άνοιξε μετά από λίγο ο Ρόδον 94,4 και επειδή είμαι ο πρωινός τύπος, που δε χρειάζεται παραπάνω από 4-5 ώρες ύπνο τη μέρα, σκέφτηκα ότι η ανατροπή θα ήταν μια βραδινή εκπομπή, στις 8 το πρωί. Και αυτό κρατάει σχεδόν 20 χρόνια.

10. Επικοινωνώ με τον κόσμο που μας ακούει μόνο εκτός ραδιοφώνου. Στα bar, στις συναυλίες, στο δρόμο, ανακαλύπτω καθημερινά πολλούς «φανατικούς» ακροατές. Μου αρέσει να μου λένε «το μακρύ τους, το κοντό τους», γιατί αντιλαμβάνομαι ότι κι εγώ όλη τη μέρα, «το μακρύ μου, το κοντό μου» λέω.

+1    Το ένα πράγμα που θα ήθελα να μείνει στα παιδιά μου από μένα είναι… η ικανότητα και η διάθεσή μου (και δική τους πλέον), να ακούω. Δε βρίσκω μεγαλύτερο προτέρημα σε έναν άνθρωπο, από το να ξέρει και να μπορεί να ακούει.

###

Δρ. Μαρία Λεβέντη:

Τα γεωμετρικά σχήματα ορίζουν τόπους ορατούς και αόρατους, υλικούς και άυλους

Η δύναμη της αγάπης σε βοηθάει να θυμηθείς αυτό που πραγματικά είσαι.

Η δύναμη της αγάπης σε βοηθάει να θυμηθείς αυτό που πραγματικά είσαι.

Το κείμενο αυτό έγινε με αφορμή τη συνέντευξη της Μαρίας Λεβέντη στο περιοδικό HOPE. Το περιοδικό είναι δωρεάν εφαρμογή για iPad και iPhone.

Ο τόπος μου, η Ελευσίνα, μου έδωσε… τη δύναμη να μην απογοητεύομαι, να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Η Ελευσίνα είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας. Με μια γρήγορη και επιπόλαιη ματιά μπορείς εύκολα να την υποτιμήσεις. Να την θεωρήσεις μικρή και ασήμαντη. Όμως αν εμβαθύνεις λίγο, μπορείς να ανακαλύψεις την πολύτιμη ουσία της. Η Ελευσίνα έχει ιστορία, έχει κληρονομιά, έχει πολιτισμό. Έχει πολύ σημαντική θέση στο χάρτη, με αεροδρόμιο και λιμάνι. Μα πάνω απ’όλα έχει αυτόν τον γαλαζοπράσινο αττικό ουρανό που όποιος τον δει, δύσκολα τον ξεχνά. Με λίγα λόγια, η Ελευσίνα μου δώσε μελωδίες, χρώματα κι ευωδίες για να συνθέσω το έργο της ζωής μου.

Οι γυναίκες στην αρχαιότητα λάτρευαν τη Δήμητρα και σήμερα την Παναγία γιατί… το αρχέτυπο της μάνας είναι το ύψιστο πρότυπο. Αναρωτιέμαι ποιος δεν θα ήθελε να έχει για μάνα του την ιδανική μητέρα; Αυτή που είναι πάντα εκεί την κρίσιμη στιγμή έτοιμη να σε περικαλύψει με στοργή και αποδοχή σ’ ό,τι κι αν κάνεις. Αυτή που όσο κι αν πονά, παλεύει με νύχια και με δόντια να βρει τη δύναμη ν’ απλώσει το χέρι της, να σε σηκώσει από την άβυσσο, που από άγνοια και απειρία έπεσες. Αυτή που ναι, εν τέλει έχει αυτή τη δύναμη μες την ψυχή της να πει χωρίς κανένα φόβο «σ’ αγαπάω παιδί μου».

Ελευθερία σημαίνει… γαλήνη ψυχική και πνευματική. Ώρες-ώρες, όταν νιώθω πολύ εγκλωβισμένη από τις υποχρεώσεις μου, μ’ αρέσει να κλείνω τα μάτια μου και να μεταφέρομαι με τη φαντασία μου σ’ ένα τόπο μοναδικό. Εκεί υπάρχει μόνο νερό, κάτι μεταξύ λίμνης και θάλασσας, κι εγώ κολυμπάω ανάσκελα, απλά μεταφέρομαι με τόσο ήπιες κινήσεις που η επιφάνεια του νερού δεν ταράζεται καθόλου. Σ’ αυτόν τον τόπο γίνομαι ένα με το νερό και ναι, νιώθω ελεύθερη χωρίς περιορισμούς.

Τα ελευσίνια μυστήρια… μου κέντρισαν την προσοχή από πολύ μικρή. Όταν πήγα πρώτη φορά στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, εκεί όπου γίνονταν τα Ελευσίνια μυστήρια και είδα το αποτύπωμα στο μάρμαρο από την πόρτα, που άφηνε τους αμύητους εκτός του ιερού χώρου, εντυπωσιάστηκα. ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΥΛΟΙ έμαθα ότι έγραφε εκείνη η πόρτα. Έξω οι βάρβαροι, αυτοί που δεν έχουν προετοιμαστεί υλικά, ψυχικά και πνευματικά για να προσεγγίσουν τις μεγάλες συμπαντικές αλήθειες. Και όλοι το σέβονταν και ή προετοιμάζονταν για να μπορούν να εισέλθουν ή έμεναν εκτός. Κι’ αναρωτιέμαι, σήμερα πώς προετοιμάζεται κάποιος, υλικά, ψυχικά και πνευματικά για ν’ αγγίξει τις μεγάλες συμπαντικές αλήθειες. Ξεκινάει κάνοντας ενδοστροφή και αυτοπαρατήρηση ή κρίνει πάντα όλους τους άλλους που φταίνε για κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στην ζωή του; Πώς άραγε μπορεί να ξεπεράσει κάποιος το φανατισμό από τη μία ή την αδιαφορία από την άλλη έτσι ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή ν’ αγγίξει την ευδαιμονία και την ολοκλήρωση;

Τα γεωμετρικά σχήματα μας δίνουν τη δυνατότητα νααντιληφθούμε πως ο κόσμος δεν είναι μόνο ότι συλλαμβάνουμε με τις πέντε αισθήσεις μας. Τα γεωμετρικά σχήματα ορίζουν τόπους ορατούς και αόρατους, υλικούς και άυλους. Η μοναδική έμπνευση που είχαμε με τον Ιωάννη ήταν να τα χρησιμοποιήσουμε ως πύλες προς το ασυνείδητό μας. Οι ασκήσεις που χρησιμοποιούμε στη μέθοδό μας, τις οποίες ονομάζουμε ασκήσεις εμπνευσμένης γεωμετρίας, στηρίζονται ουσιαστικά στα γεωμετρικά σχήματα. Σαφώς και δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος γεωμετρία για ν’ ακολουθήσει τη μέθοδό μας, τη Σφαιρική Αντιληπτικότητα, αρκεί απλά να είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του δημιουργικά για να βελτιώσει τη ζωή του και φυσικά να γίνει πιο ευτυχισμένος.

Από τα παιδιά μου έμαθα ότι… μια μάνα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση. Για να διατηρείς μια καλή ισορροπία με τα παιδιά σου νομίζω ότι είναι απαραίτητο να αντιγράψεις μια Superstar του Hollywood σε ταινία δράσης και περιπέτειας, ίσως κάτι σαν την Angelina Jolie στο Tomb Raider. Πρέπει λοιπόν να είσαι απίστευτα γυμνασμένη για να μπορείς ν’ αντέχεις τις κακουχίες. Πρέπει να μπορείς να δημιουργείς από το μηδέν για να τ’ απασχολείς και να μην βαριούνται. Και φυσικά πρέπει να είσαι η πιο όμορφη για να νιώθουν περήφανα που έχουν εσένα μάνα.

Περισσότερα:

###

Νικόλας Γιατρομανωλάκης:

Δουλεύοντας έμαθα να κάνω πολλά με λίγα

Το διαφορετικό είναι φυσιολογικό και ισότιμο.

Το διαφορετικό είναι φυσιολογικό και ωφέλιμο.

  1. Μου έρχονται καινούργιες ιδέες όταν… ταξιδεύω, όταν κάνω ενδιαφέρουσες συζητήσεις, όταν διαβάζω, όταν κάνω έρευνα.
  2. Οι άνθρωποι που εκτιμώ … είναι αυτόφωτοι, δημιουργικοί, καινοτόμοι, ειλικρινείς.
  3. Δουλεύοντας έμαθα … να κάνω πολλά με λίγα, να συνεργάζομαι με άτομα με τα οποία ενδεχομένως διαφωνώ και να εκτιμώ τον ελεύθερο χρόνο.
  4. Ανεξαρτησία για μένα είναι … να μπορείς να εκφράζεις ελεύθερα την άποψή σου.
  5. Το διαφορετικό είναι …φυσιολογικό, ισότιμο, ισόνομο, ενδιαφέρον, ωφέλιμο, απαραίτητο για την πρόοδο και την εξέλιξη.
Το προφίλ του Νικόλα: https://www.facebook.com/nicholasyatromanolakis

###

Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης:

Η μουσική είναι ανεξάντλητη. Αυτή είναι η μεγάλη της ομορφιά και ταυτόχρονα η δυσκολία της.

Την πρώτη φορά που έπαιξα πιάνο…  Ήταν σε ένα χαρτόνι που είχα ζωγραφίσει στην 1η Δημοτικού για να παίζω στο σπίτι, πριν μου αγοράσει ο πατέρας μου το πιάνο μου, ένα χρόνο αργότερα.

piano-child

Στο σχολείο, απορούσα πως μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που να θέλουν να ασχοληθούν με κάτι άλλο από τη μουσική. Ακόμα μερικές φορές απορώ.

Μουσική για μένα σημαίνει…   Την καθημερινότητά μου. Η μουσική είναι η δουλειά μου και είμαι πολύ περήφανος για αυτό. Τώρα γιατί επέλεξα αυτό για επάγγελμα, δεν ξέρω. Πάντα το θεωρούσα, για κάποιο λόγο, αυτονόητο. Η μουσική είναι ανεξάντλητη. Αυτή είναι η μεγάλη της ομορφιά και ταυτόχρονα η δυσκολία της.

Η αγαπημένη μου μουσική σε ταινία … Μου αρέσει πολύ ο JamesNewtonHoward και ότι έχει γράψει για τις ταινίες του Shyamalan (παρόλο που δεν μου αρέσουν οι ταινίες). Υπέροχη μουσική έχει γράψει στο Happening (η ταινία αντέχεται μετά βίας) και στο LadyinTheWater. Μου αρέσει πολύ ο HansZimer, εντυπωσιάστηκα πως έντυσε μουσικά το SherlokHolmes. Προσέφερε πάρα πολύ στην ταινία. Η προσαρμοστικότητά του και ο πειραματισμός του με τον ήχο και τις ενορχηστρώσεις δείχνει πόσο μεγάλος συνθέτης είναι. Τελευταία έχω κολλήσει με έναν τρομερό Γάλλο συνθέτη τον AlexandreDesplat. Σε μια ταινία που δεν έχει ουσιαστικά μουσική, το Carnage του Polanski, ακούγοντας το θέμα των τίτλων, εντυπωσιάστηκα και άρχισα να ψάχνω για αυτόν (Philomena,TheKing’sSpeech, ΗarryPoter).

Η έμπνευση έρχεται … ζώντας και προσπαθώντας. Όπως ο καθένας το εννοεί.

Η έμπνευση έρχεται … ζώντας και προσπαθώντας. Όπως ο καθένας το εννοεί.

Με τα παιδιά μου…  Έχω ωριμάσει, μικραίνοντας. Κάνω πράγματα που είχα ξεχάσει πόσο απολαυστικά είναι. Παιδικές χαρές, βόλτες, πικ-νικ, παιχνίδια. Με τα παιδιά σου ανοίγει μία πόρτα στη ζωή, που δεν μπορούσες καν να φανταστείς ότι υπάρχει, πριν από αυτά.

###

Μπέσυ Αργυράκη:

«Η ευτυχία βρίσκεται σε απλά πράγματα κι’ ένα μικρό βήμα είναι μια μεγάλη αρχή»

12 χρονών άκουσα 9 φορές το 45-άρι ‘Σαν ένα όνειρο‘. Χτες το βράδι, ανάμεσα στις άπειρες υποχρεώσεις της, μου μίλησε για τη δουλειά που θέλει να κάνει για τη Γλυφάδα, την εμπειρία της από τη Γιουροβίζιον.

Bessy-77

  • Στις πρόβες … ήμουνα μια πιτσιρίκα μέσα στην καλή χαρά. Χωρίς τρακ, απολάμβανα από αυτό που ζούσα, χωρίς να ξέρω πόσο σοβαρό αντίκτυπο θα είχε αργότερα στην καρίερα μου. Και πόσο σημαντική ήταν αυτή η διεθνής επιτυχία για την Ελλάδα. Είχα τον ενθουσιασμό της αθωότητας.
  • Όταν ανέβηκα στη σκηνή τη στιγμή του διαγωνισμού… ήμουνα πανευτυχής που δεν ήμουν μόνη! Ο ένας μας στήριζε τον άλλο. Ένιωθα σιγουρία για φωνή μου, υπερήφανη για την προετοιμασία, τη δουλειά μας και γιατί το τραγούδι είχε ήδη πολύ καλές συστάσεις από τις πρόβες. Ο Paul Mauriat είχε πει το τραγούδι της Ελλάδας ήταν το καλύτερο.
  • «Ξέρει της καρδιάς τον πιο μυστικό δρόμο»: Στην τελευταία κορώνα μου … ένιωσα τη σιγουριά ότι βγήκε το πιο δυνατό κομμάτι του τραγουδιού και μεγάλη ευχαρίστηση γιατί πίστευα ότι αυτό το αποκορύφωμα ανέβασε κι’ άλλο τις μετοχές μας στην ψηφοροφορία. Ανυπομονούσα να δω τα αποτελέσματα!
  • Το σπουδαιότερο που έμαθα από αυτή την εμπειρία… ήταν ο υγιής ανταγωνισμός, η ανταλλαγής μουσικών απόψεων με καλλιτέχνες από όλες τις χώρες, η ευγενής άμιλλα και ο γλυκός ανταγωνισμός μέσα από τη μουσική.

8 Μαίου 2014, Γλυφάδα (στο διάλειμμα του ημιτελικού της Γιουροβίζιον)

Bessy-14

  • Το ένα πράγμα που θέλω να κάνω πιο πολύ απ΄όλα είναι… να καταφέρω να βελτιώσω την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, να δω τη Γλυφάδα «χορτάτη στα καθημερινά της». Να είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους απλούς κι’ ευτυχισμένους.
  • Αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά … είναι όλη αυτή η προσπάθεια να βοηθήσω να γίνουν πράγματα. Έχω ένα μπλοκάκι και σημειώνω ασταμάτητα. Έχω ένα όνειρο, να δημιουργηθεί μία παιδική χαρά, ένας ξεχωριστός χώρος, για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
  • Κι’ έχω σχέδια, να εμπλουτίσω την πολιτιστική ζωή της Γλυφάδας, όχι μόνο μουσικά, αλλά με όλες τις τέχνες, τη ζωγραφική, την ποίηση. Να δώσω στους ανθρώπους της τη δυνατότητα να απολαύσουν την τέχνη, χωρίς να χρειασθεί να πληρώσουν γι’ αυτό.
  • Η δημοσιότητα μπορεί να λειτουργήσει και αρνητικά, κάποιος μπορεί να πει «άστην αυτή, δεν έχει ανάγκη από ψήφους». Λάθος. Το κάθε τι μετράει, η κάθε ενέργεια, η κάθε ψήφος. Δουλεύω σκληρά, με στόχο να δώσω στον κόσμο να καταλάβει ότι είμαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, με μεγάλη θέληση να κάνω πράγματα.
###

Tonis Sfinos:

“Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε οταν μικρός έκανα όνειρα”

Θενκ γιου Τόνι! Photo: T. Sfinos page
Θενκ γιου Τόνι! Photo: T. Sfinos page

Τρία Πράγματα που δεν πρόκεται να μάθετε ποτέ γι’ αυτόν

  1. Ποιο είναι το ονομά του: Αντώνης Σφηνόπουλος (μαθετέτο !)
  2. Τι έκανε προηγουμένως: 30 χρονια ξενιτια και showz ακρος USA
  3. Οτιδήποτε αφορά την προσωπική του ζωή: Σωστά!

Αλλά και απαντήσεις του, αποκλειστικά γι’ αυτό το blog

Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε… οταν μικρός έκανα όνειρα στις ματζόρε συγχορδίες που βαράγαν τα τσοκάνια απ’τα προβατα όταν τα φυλουσα.

Όταν είμαι μόνος μου ακούω... Θεμη Αδαμαντιδη, Κοντολάζο, Μπέκιο , παλιαι κασσεται με λαηβ ρικορντινγκζς απο λόκαλ πανηγυρια με τον Μπρουκλογιαννη κλαρινο και την Φιλιω Πυργακη στα τσικακένια της… μμμ

Το είδος της μουσικής που με εκφράζει πραγματικά … Τα τσαμικα , τα σέηκια και τα ντισκο σόνγκζςςς με τσουτσουρώνουνε όνλι και κομπλίτλι.

Ένα τραγούδι που είναι σα να γράφτηκε για μένα«Δεν σ’αρεσαν τα πρόβατα ήθελες μεγαλεια, παρατησες την στανη σου πίσω στην επαρχία..» Δημοτικον Τραγουδιον “Ο Τσοπάνης”

Ο Τόνις Σφίνος γεννήθηκε όταν... στις 14 Φλεβάρη στο χωριο Φίλια Καλαβρυτων πέταξαν οι κότσιφες, λαλησαν πετεινάρια, τα γίδια προγκίξανε ψηλά και ο ουρανος εχάθει. Ο ήλιος πλησίασε τόσο κοντα που έλιωσαν κηροπηγια, μονώσεις και καρδουλες. Απο τότε γιορτάζει ο έρωτας ρέι.

Ικανοποίηση για μένα… ειναι οταν ερχεται κόσμος να μου σφίξει το χέρι και να μου πεί ότι Τοναρα εισαι τελικα πολυ ωραιος μαγκας ρέι.

Απογοητεύομαι όταν … βλέπω πανεμορφα τσικακια με κακο γούστο.

Η γνώμη των άλλων για μέναμέτραει πάρα πολυ μεχρι εκει που γινεται κουραστικη και αστοχη ρέι.

Ο δίδυμος αδερφός μου… ειναι ακομη στον Πλανήτη Μπανάνα (!)

Το ένα πράγμα για το οποίο θέλω να με θυμούνται … ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΕΝΤΙΑ ΜΑΣ, ΡΕΪ!

###

“Η στιγμή που συνάντησα την Femme Fatale” του Γιώργου Μαχιά

Στην αρχή της δεκαετίας του ’80, τότε που άρχισαν να έρχονται τα μεγάλα ονόματα της Rock σκηνής στην Ελλάδα, ίσως λίγο καθυστερημένα αλλά δεν έχει σημασία, τρέχαμε σε οποία συναυλία γινόταν. Άλλοτε προσπαθούσαμε να τρυπώσουμε χωρίς εισιτήριο άλλοτε όταν το χαρτζιλίκι έφτανε το πληρώναμε. Μια όμως στιγμή θα μου μείνει σε όλη μου τη ζωή.

Η συναυλία της Μυθικής για μένα Nico στο τότε  Club 22.

Εκστασιασμένος αλλά σοβαρός σχετικά (μπλαζέ ύφος γιατί ήμουν και μεγάλος ροκάς τρομάρα μου), σε όλη τη συναυλία έβλεπα τη θεά να στροβιλίζεται με το φαρδύ της ρούχο απολαμβάνοντας τη φωνή και την εικόνα της. Στο τέλος λοιπόν της συναυλίας για πρώτη φορά στη ζωή μου κατέβηκα στα καμαρίνια λίγο στα κρυφά λίγο με ύφος γιατί δεν επιτρεπόταν και μπήκα μαζί με άλλους επώνυμους και ανώνυμους να δω την Θεά. Δεν περίμενα τίποτα ήθελα μόνο να την δω από κοντά.

Machias-1

Και τότε έγινε.

Γύρισε με κοίταξε και με ρώτησε αν  θέλω, αυτόγραφο……. δεν μπορώ να περιγράψω την κομπλα μου αλλά το μόνο που έκανα έτσι αποσβολωμένος που ήμουν, έσκυψα και της φίλησα χέρι! Μόνο αυτό. Με χάιδεψε μητρικά στο κεφάλι με ευχαρίστησε και μου είπε ότι δεν της το έχουν κάνει ποτέ.

Ευχαρίστησα χαιρέτησα και έφυγα πιο μουδιασμένος από την αρχή. Αυτή η εικόνα του ταλαιπωρημένου και λίγο παχουλό λόγω του αλκοόλ χεριού μου έχει μείνει στην μνήμη.

Και είναι αυτή την εμπειρία που διηγήθηκα στον γιο μου όταν πήγαμε μαζί στην πρώτη του συναυλία.

###

Διονύσης Αλέρτας: Αν δεν είχα το ατύχημα, δεν θα είχα γίνει ζαχαροπλάστης

Απόσπασμα από τη συνέντευξη στην Ινώ Κοέν για το HOPE Magazine

O Διονύσης Αλέρτας είναι chef patissere στο Gaspar και συνιδιοκτήτης του Ivoire Patisserie (Παπανικολη 56-58, Χαλάνδρι)

Photo: D. Aletras Facebook page

Photo: D. Aletras Facebook page

Η τεράστια αλλαγή στη ζωή μου έγινε όταν έπαθα ένα μεγάλο ατύχημα με τη μηχανή. Έμεινα σε αφασία 15 μέρες, δε θυμάμαι τίποτα. Συνολικά, έχασα ένα χρόνο από τη ζωή μου. Ήμουνα 18 τότε και άλλαξαν όλα, η φιλοσοφία και ο ρυθμός της ζωής μου. Πήρα το μεγάλο μάθημα, ότι τα λάθη πληρώνονται.

Μετά το ατύχημα ήταν δύσκολη η επαναφορά. Έπρεπε να βρω διεξόδους. Άλλαξα επάγγελμα, δεν γινόταν αλλιώς. Πριν, έκανα χειρονακτικές δουλειές. Μετά, δεν μπορούσα να περπατήσω καλά και το χέρι μου δεν δούλευε. Πήγα στη διατροφολογία που είναι «ξεκούραστο» επάγγελμα. Ίσως και γιατί ήμουνα χοντρός μικρός και ήθελα να μάθω για τη σωστή διατροφή. Αλλά τελικά επειδή είμαι μάχιμος, άρχισα να δουλεύω στη ζαχαροπλαστική από τα 19 μου.

Τυχαία όλα έχουν γίνει στη ζωή μου. Άμα δεν είχα το ατύχημα δεν θα είχα γίνει ποτέ ζαχαροπλάστης.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη, στο τελευταίο τεύχος του HOPE magazine, δωρεάν application για iPhone και iPad. https://www.facebook.com/HOPEthemagazine

https://www.facebook.com/dionisis.alertas